Een volle bucketlist? Aargh nee, bedankt. Dat is toch horror? Zoveel streven is aan zestigers niet (meer) besteed. Maar wat is er wel nog op te vinden?

De kunst verstaan om de dag te plukken.

We hebben in onze omgeving al zo vaak gezien hoe één kwaaie streek van het leven iemands lotsbestemming wijzigt. Daarom willen we van elke dag leren genieten, hoe die zich ook aandient.

Een zoete invalsplek zijn.

De telefoon moet rinkelen, de voordeurbel mag vaak gaan, de tafel is liefst voor meer dan twee gedekt. Het devies? Blij zijn als je liefsten blij zijn en hen steunen als het tegenslaat.

Van eeuwige schoonheid genieten.

Thuis of elders, maakt niet uit: schoonheid vinden we in kunst, muziek, literatuur of in de natuur.

Een nieuwe taal leren.

Maar dan echt, aan de universiteit, waar we ons als vrije student inschrijven en weer tussen het jonge volk op de schoolbanken zitten.

Stoppen met drinken.

Van alcohol, dat spreekt.

Whatsapp installeren.

We zijn niet zo dol op sociale media, maar de kinderen zeggen dat Whatsapp handig is om foto’s van de kleinkinderen te laten zien. Moeten we toch eens proberen.

Eens een winter doorbrengen in het zuiden

Niet in Benidorm, alsjeblieft zeg. Doe ons maar een eiland waar je kunt fietsen en stappen en bergen beklimmen. Cuba voor de cultuur, Madeira voor de natuur.

Ooit nog eens op kot gaan

We maken plannen met leeftijdsgenoten om samen te gaan wonen. Dan kunnen we voor elkaar zorgen als de eerste kwaaltjes ons treffen. Want naar een woonzorgcentrum willen we niet.

Op ons 95ste samen voortschuifelen op de zeedijk

Arm in arm, broos maar sterk en met een helder hoofd. Niet velen gegeven, maar dromen mag, toch?

Onze ‘papieren’ in orde maken

Als het hoofd niet meer helder is, de software kapot en we van de vorige punten op deze lijst niets meer kunnen waarmaken, hoeft het voor ons niet meer. Geen therapeutische hardnekkigheid voor ons, dank u. Wij beslissen zelf wel over ons levenseinde.