REVIEW. Calexico: aanstekelijk als een cactus
Calexico Foto: Koen Bauters

We houden van dit festival, en niet alleen vanwege de naam’, knipoogde zanger-gitarist Joey Burns.

Tussen cactussen in woestijnige zandgrond gedijt de broeierige americana-met-mariachitrompetten van Calexico inderdaad het best, en het zal wel daarom zijn dat ze hier al voor de vierde keer hun muziekwinkel uitlaadden. Vibrafoon, accordeon, trompet, slidegitaar en slagwerk allerhande: niemand weet er een lekkerder cocktail van te shaken dan Calexico - voor de gelegenheid een met opvallend veel feestelijke cumbia en bitterzoete melodieën in. En niemand weet er vervolgens met zoveel smaak van te lurken als het Cactuspubliek. Een paar technische probleempjes brachten topmuzikanten van hun kaliber niet uit hun rol: ze soleerden met zoveel overgave en creativiteit dat ze er zelfs op Gent Jazz vijftig kilometer verderop vast niet van terug hadden. En dan hebben we het niet alleen over die geniale bassolo maar ook over hoe de trompetten elkaar de loef probeerden af te steken in ‘Crystal frontier’ en ‘Guero canelo’. En dan had je de gitarist nog niet gehoord in duel met het publiek in de finale. Aanstekelijk als een cactus.