REVIEW. Iggy Pop: verdiende een veel betere band
Foto: Koen Bauters

Waar zijn Josh Homme en Matt Helders? Wel, de jonge rockhelden met wie Iggy Pop zijn laatste plaat Post Pop Depression heeft gemaakt, waren er niet bij wegens andere verplichtingen. Op zijn 69ste is de heer Pop bezig aan niet één maar twee tournees, en wij kregen de greatest hits-versie.

Of dat een slechte zaak was? Met Homme erbij kregen we vast meer nummers uit Post Pop Depression, en zo goed is die plaat nou ook weer niet. In Werchter beperkte hij zich tot ‘Sunday’, dat we hadden kunnen missen, en de leuke single ‘Gardenia’, waarvoor hij zijn onaards diepe croonerstem bovenhaalde.

Beginnen deed hij met een salvo dat weinigen hem nadoen: ‘No fun’ en ‘I wanna be your dog’, twee Stooges-nummers die onwrikbaar in het rockcanon zitten. Na elke song zwepte Hij Die Nooit Veel Geld Aan Podiumkleren Heeft Besteed zijn band met veel ‘fucks’ op: ‘come on motherfuckers, play!’ Of was dat zichzelf? Iggy loopt aardig krom tegenwoordig en na ‘Sister midnight’ trok hij een pijnlijke grimas. Wat hem niet belette om als een gek te blijven rondrennen, een paar keer van het podium te springen en handjes aan te raken van hoofdzakelijk jonge fans.

Nee, Iggy was onvermoeibaar en verdomd goed bij stem. In ‘The passenger’ zette hij ons aan om de ‘la la la’s’ te zingen, terwijl zijn toetsenist een krols barpianootje tokkelde. Het was de laatste originele toets die wij hoorden, want wat stond er een bende ongeïnspireerde huurlingen achter hem, die de baslijn van ‘Lust for life’ verknoeiden en ‘Some weird sin’ veel te rap speelden. Daarvoor hadden we Homme er wel graag bij gehad.

Dit zal de vijftiende keer zijn dat ik Iggy Pop zag optreden. Het was niet altijd even goed, maar saai was hij nooit. Ook nu niet. Voor de rocklegende, die heeft laten vallen dat dit zijn laatste tournee kan zijn, hadden we graag vijf sterren bovengehaald.