REVIEW. Editors: Clair-obscur van een zaterdagnacht
Foto: Koen Bauters

‘This is Saturday night after all, we can’t get too miserable’, grapte Tom Smith. Vol drama had hij net over angst, stormen en wanhopige tijden zitten zingen. Tegen de achtergrond zorgden grote grijze doeken en fabriekshalventilatoren voor een grauwe, industriële sfeer. ‘Life is a fear’, zong hij, een verweesde blik in de ogen.

De song is een van de grote momenten van Editors’ recentste album In dream, waarop de Britten hun stadiongitaren opnieuw inruilen voor donkere elektronica. Een kille synthriedel op een wellustige bas, maar niet zonder fraaie melodie en makkelijk meezingbare lyrics: Editors is een kei in droevige euforie.

Goed, bij zijn zesde passage in Werchter, Editors’ derde als hoofdact, was de verrassing er wat af. Hun set hymnes voor zwaarmoedigen zat strak als een spandex, maar Smith is nog altijd niet de volksmenner voor wie het grote podium zijn meest geliefde biotoop is. Liever kruipt hij onder zijn hoodie, verschuilt zich achter de piano of maakt halfgare dancemoves.

Daardoor werd de show soms afstandelijk, al kon je niet anders dan meedeinen op snedige versies van oudjes als ‘Smokers outside the hospital doors’, ‘Munich’ en ‘Eat raw meat = blood drool’, en nieuwelingen ‘Forgiveness’ en ‘A ton of love’.

‘Desire!’ schreeuwde het publiek, alsof U2 een stadion plat speelde.

Vuurkanonnen en veelkleurige papierslierten knalden het concert naar de verkeerde kant van de bombast. Had Editors dat nodig? ‘Papillon’ werd ook zonder een groots moment. Onder een regen van vuurwerk stuurde ‘Marching orders’ het publiek de kille nacht in en zo bezorgde Editors je alsnog een lichtpunt in het donker.