REVIEW. At the drive-in: punk voor mensen met woordenboeken
Foto: Koen Bauters

De sterren stonden niet goed voor At the drive in. Het als pas herenigde cultband (de split duurde van 2001 tot begin dit jaar) opnemen tegen Trixie Whitley en Robert Plant is geen evidentie, zeker niet als het begint te regenen aan de Main Stage: op weg naar de tenten sneuvelden sprintrecords.

Dat kon frontman Cedric Bixler-Zavala niet deren. ‘I was born to annoy you’, jutte hij het publiek op. De krullenbol wist met zijn energie geen blijf: er stond geen object op het podium of hij klom erop. Die andere afro-drager, Omar Rodriguez-Lopez, perste er intussen de ene vingervlugge gitaarriff na de andere uit. Al moet gezegd: die kwamen beter tot hun recht in The Mars Volta, de progrockband die uit de as van ATDI ontstond.

Met die band deelt de screamo-grondlegger ook een voorliefde voor veellettergrepige woorden: ‘neuronecromancy’ en ‘narcosynthesis’ luidde hun backdrop, en we weten nog altijd niet wat ze daar precies mee bedoelden. En Bixler-Zavala keelt op plaat al onverstaanbaar, maar nu leek hij zich bij ‘One-armed scissor’ helemaal tot Tibetaanse keelklanken bekeerd te hebben. Maar over de gitaren: geen klagen.