REVIEW. Gutterdämmerung: Iggy Pop is een gevallen engel
Foto: Koen Bauters

Metalband? Check. Kunstige zwartwitfilm? Check. Vuurwerk en ontploffingen? Uiteraard! Gutterdämmerung noemt zichzelf ‘de luidste stille film ter wereld’, maar de Belgisch- Zweedse regisseur Bjorn Tagemose doet zijn project er wat oneer mee aan.

Het is, om maar eens een beladen woord te gebruiken, een totaalervaring, waarbij het publiek juichte elke keer een oude held op het filmscherm verscheen - en omdat Tagemose zowel Iggy Pop strikte als Grace Jones, wijlen Lemmy van Motorhead, Josh Homme en vele anderen, werd er vaak gejuicht. Maar toch het luidst voor Lemmy, wiens ‘Ace of Spades’ twee keer de revue passeerde, met gigantische moshpartijen tot gevolg.

Live werd de soundtrack gebracht door een strakke band met gastzangers: Cathy Van Roy haalde haar vier octaven uit de kast voor de stukjes Wagner, Jesse Smith bleek ongelooflijk veelzijdig en energiek, een als priester geklede Henry Rollins was de verteller.

Het verhaal over een satanische gitaar die iedereen wil hebben/vernietigen raakt kant noch wal en zonder de muziek zou de film een aaneenschakeling van prachtig gefotografeerde videoclips zijn, maar de mix van cartoonhumor, Wagner, spaghettiwestern en de hele apocalyptische encyclopedie van de metal - Iggy is natuurlijk een gevallen engel, en Grace als we ons niet vergissen God de Moeder, zorgde voor een permanente grijns op ons gezicht.