Twee weken nadat Radiohead zijn nieuwe plaat A moon shaped pool uitbracht, is de groep ook aan zijn eerste tournee in vier jaar begonnen. Plaats van gebeuren was Amsterdam, en als het tweede concert daar typisch is voor de hele tournee, dan moeten we allemaal kaarsjes branden dat ze ook naar België komen.

Je kunt Radiohead niet echt een crowdpleaser noemen: al een paar platen lang experimenteert de groep met steeds vervreemdender elektronica en dissonante, soms jazzy klanken. Het opmerkelijke is dat zijn fans mee gegroeid zijn met de experimenteerdrift van de band. Voor hen was A moon shaped pool een soort vroeg kerstcadeau: elf nummers met memorabele melodieën, een paar favorieten die live al jaren meegaan - in het geval van ‘True love waits’ al twintig jaar - maar nooit op plaat werden gezet, en heerlijke, anderwereldse strijkers, met dank aan klankentovenaar Jonny Greenwood en zijn maats van het London Contemporary Orchestra.

‘Hopelijk gaat het LCO mee op de tournee, die België overigens niet aandoet’, schreven we twee weken geleden in de recensie van de plaat. Er is nog steeds geen Belgisch concert aangekondigd, dus trokken we naar Amsterdam. Waar het LCO schitterde door afwezigheid: zoals op zijn vorige toer staan de vijf leden op de planken met versterking van Clive Deamer, drummer en percussionist van Portishead. Over het eerste concert vrijdag was de Nederlandse pers behoorlijk enthousiast, al vond het de groep hier en daar nog wat stroef.

Het tweede concert op zaterdag, om u maar niet in de spanning te houden, was nog beter: een mens moet opletten met superlatieven, maar hier viel zeer weinig op aan te merken. Na een quote van Nina Simone (’wat is vrijheid voor mij? leven zonder angste-’) begon de groep net als vrijdag met vijf nummers van de nieuwe plaat, in de volgorde van de nieuwe plaat. ‘Burn the witch’ trapte zoals verwacht alle deuren open: geen hardrockversie, zoals bij de Noorderburen te lezen was - weten die mensen wat hardrock is? - maar toch een wilde gitaarversie; Jonny Greenwood verving op zijn eentje de dreigende strijkers door met een strijkstok over zijn gitaar te gaan. Onmiddellijk daarna werd de knop op ‘intiemer’ gezet voor twee dromerige nummers, met een mooi aanzwellende piano in ‘Daydreaming’ . Al kreeg ‘Decks dark’ een slotakkoord van krassende gitaren.

En dan, na vijf nummers, eentje dat we niet zagen aankomen: ‘Lucky’ van OK Computer, jaren niet gehoord tijdens concerten. Het is een publieksfavoriet en het was machtig, hoe 5.500 Nederlanders, Britten en Belgen eendrachtig ‘it’s gonna be, a glooooooorious day’ zongen met Thom Yorke. Radiohead kwam nog een paar keer gul uit de hoek: u had ons ongelovige gezicht moeten zien toen ‘Talk show host’ nog eens werd afgestoft, voor een overigens venijnige versie, of ‘The national anthem’, dat een flardje ‘Hunting bears’ in zijn slotakkoorden kreeg.

Ook opmerkelijk: de groep heeft het blijkbaar even gehad met de moeilijkdoenerij en had zin om te rocken. Zoals de gitaren mochten knallen in ‘There there’, dat was lang geleden. En daartussen pasten nieuwe nummers als ‘Identikit’ of ‘Present tense’ naadloos. Eén keer maar verslapte onze aandacht, en dat was met ‘Separator’ van de vorige plaat King of limbs, dat een krachteloze, lange versie kreeg. Nu ja,dat moment kwam van pas om naar adem te happen. Daarna volgde een eindspurt met veel dansnummers op zijn Radioheads - Thom Yorke danste zich overigens in het zweet met die hoekige moves die hij voor het eerst in de videoclip van ‘Lotus flower’ liet zien. ‘Everything in its right place’, gast terug voor een met vreugdekreten ontvangen ‘Karma police’ en ‘Street spirit’ in de eerste ronde bisnummers, ‘Bodysnatchers’ en ‘Idioteque’ als tweede ronde toegiften. Het was, zonder overdrijven, a glooorious night. Laten we hier en nu de petitie starten om ze naar België te krijgen.

Gezien in de Heineken Music Hall, zaterdag 21 mei.