De 5 beste cd's van de week
Foto: rr
Death Grips slaat de boel kort en klein, Chance The Rapper heeft wat te vieren en Refugees For Refugees brengen u in oosterse sferen.
1

Refugees for refugees - Amerli

Nieuwe oude stemmen

De Brusselse organisatie Muziekpublique vroeg aan een twintigtal muzikanten die als vluchteling in België aankwamen, om hun muziek te spelen. Ze komen uit Tibet, Irak, Syrië, Afghanistan en Pakistan. De meeste liederen en instrumentale stukken zijn traag en melodieus, wat de instap voor westerse oren niet te moeilijk maakt.

Voor wie? U heeft hart en oren op de juiste plaats.
naar de recensie >

2

Corinne Bailey Rae - The heart speaks in whispers

Licht na de duisternis

Zes jaar na haar therapeutische album The sea, over de dood van haar echtgenoot, ziet Corinne Bailey Rae het licht weer schijnen. Haar derde album telt twaalf smaakvolle songs met neosoul-inslag. Het is een genre dat afgekauwd is, maar Rae en haar echtgenoot-producer Steve Brown zoeken creatief naar variatie.

Voor wie? Een blik in de ziel schrikt u niet af.
naar de recensie >

3

Chance The Rapper - Colouring book

Bont feestje

De uit Chicago afkomstige Chance The Rapper koos niet voor een steile klim maar draafde hier en daar op als gast bij invloedrijke artiesten als James Blake, Justin Bieber en Kanye West. Op 'Colouring book' gooit Chance alle registers open. Gospel is een conctante en we horen ook soul en funk.

Voor wie? U houdt van een feestje.

4

Death Grips - Bottomless pit

Alles kapot

Is het razernij of een cartoonact? Je moet het de mannen van Death Grips nageven: ze kunnen zichzelf slim in de markt zetten. Op 'Botomless pit' gaan ze helemaal loos: de woeste mokerslagen van Zach Hill en Andy Morin pompen zichzelf keihard de trommelvliezen in.

Voor wie? U voelt de behoefte om af en toe alles kort en klein te slaan.

5

James Blake - The colour in anything

Industriële melancholie

Tot nog toe zette James Blake met elke nieuwe plaat een stap in het ongewisse. Niet zo op The colour in anything, zijn derde studioalbum. Tijd om af te wegen wat Blake nu echt waard is. Ja, hij haalt hier zijn bekende trucjes uit de kast. Maar Blake wendt die elementen wél slimmer aan dan zijn copycats. Zijn zangperformance is evenmin verrassend, maar we moeten toegeven: wat een souplesse, wat een melancholische zeggingskracht.

Voor wie? Ook bliepjes kunnen onder de huid kruipen.
naar de recensie >