De 5 beste cd's van de week
Ben Harper and the Innocent Criminals Foto: Danny Clinch
Ben Harper vecht tegen racisme en tegen ouder worden, Explosions In The Sky werpt cello's in de strijd en Deftones rockt de pannen van het dak.
1

Ben Harper & The Innocent Criminals - Call it what is is

Ben Harper vecht tegen de tijd

Na bijna tien jaar hergroepeert Ben Harper (46) met zijn vroegere band The Innocent Criminals voor een van de beste albums in zijn carrière. Call it what it is begint als een plaat over racisme en evolueert naar een plaat over ouder worden. Muzikaal is het een heel gevarieerde plaat. Harper kiest voor funky rock, spirituele rootsreggae, verstilde blues, ­hitsige afrosoul, en laat soms ook de eenvoudige singer-songwriter naar boven komen.

Voor wie? Bezield klinkt altijd dieper.
naar de recensie >

2

Explosions In The Sky - The wilderness

Krachtige golven

Na vier jaar vol filmsoundtracks levert Explosions In The Sky nog eens een studioplaat af. Die blijft instrumentaal, maar gitaren ruimen plots plaats voor cello’s, roffelende drums voor ritselende cimbalen en vooral: de band lijkt composities van negen minuten af te zweren. Zonde, want Explosions is zo’n zeldzame groep die zich nog meesterlijker toont zonder beperkingen. Het zijn songs die als ­golven kapotslaan op een dijk: ze komen op in gezette intervallen, maar de kracht waarmee ze inslaan verrast keer op keer – en ze zinderen lang na.

Voor wie? Cello's, cimbalen en drums: klinkt goed.
naar de recensie >

3

Deftones - Gore

Tegendraads rocken

Meesurfen op de golven van de tijdgeest zonder als een copycat te klinken. Haaks staan op de tijdgeest en toch boeiende muziek blijven maken. En dan, ten slotte, de tijdgeest ontstijgen. Deftones is een van de weinige rockbands die in dit alles is geslaagd. Ook op Gore, hun achtste plaat, buigen de Amerikanen de genreregels om zoals alleen zij dat kunnen. Koorddansend tussen brutale metalpassages, etherische sfeerschepping en sombere newwavepop, komt de band uit bij een sound die de concurrentie de duivel aan doet.

Voor wie? Eigenzinnig mag, graag zelfs.
naar de recensie >

4

Yeasayer - Amen & goodbye

Ploeteren in eigen ziel

Is Yeasayer op de dool? Het lijkt er sterk op. Amen & goodbye, de vierde worp, moffelt de identiteitscrisis niet weg maar gebruikt ze om stekelige, ongemakkelijk in het vel zittende popsongs mee te brouwen. Soms zijn de resultaten dramatisch, maar zelfs Yeasayers mislukkingen blijven fascineren: de groep zoekt getormenteerd een uitweg uit zijn eigen sound en vergiet daartoe bloed, zweet en tranen.

Voor wie? U gaat een confrontatie met uzelf niet uit de weg.
naar de recensie >

5

Eyemèr - Temporarily colourblind

Zwart-witwereld

Het debuut van Eyemèr (de artiestennaam van Sarah Devreese) telt negen liedjes, ingespeeld op akoestische gitaar. Er is goed aan de klank gewerkt. De nagalm accentueert de dikke laag stilte, en door alle details in de frèle stem te laten horen, krijgen we het effect van een foto van Anton Corbijn: de imperfectie wordt een esthetische troef. Atmosferische electronica en vocale harmonie brengen sporadisch meer warmte in dit desolate emotionele landschap.

Voor wie? Broos en breekbaar, dat mag al eens.
naar de recensie >