De 5 beste cd's van de week
Foto: Kel Assouf
Een Toeareg met een boodschap, een twintiger die de sixties induikt en een klankentapper met oor voor detail.
1

Kel Assouf - Tikounen

Strijdbare woestijnblues

Kel Assouf, de ‘zonen van het oneindige’, opereren sinds 2006 vanuit Brussel rond de gevluchte muzikant Anana Harouna. Die is ons bekend van bij Tinariwen, de vaandeldrager van deze ‘desert blues’. Het tweede album 'Tikounen' telt twaalf nieuwe songs, die traditiegetrouw steunen op monotone, bluesy luiten en hitsige percussie. Tikounen klinkt rauw maar modern, passioneel en wild.

Voor wie? Mensen met een brede blik op de wereld.
naar de recensie >

2

Matt Corby - Telluric

Psychedelische verveling

Matt Corby (25) debuteert in muziekland met een aura van de sixties om zich heen. Hij mengt folk en blues in een soms wat psychedelische stijl. Hij zingt over de plaats van mensen in de wereld, over vrijheid en zijn gevoel dat ‘de verveling ons vormgeeft’.

Voor wie? Soulliefhebbers van de nieuwe generatie.
naar de recensie >

 

3

Oaktree - Dust

Elektronische emoties

Op 'Dust' laat Oaktree fijngeknipte sampleflarden, ruwe digitale ruis en gonzende basklanken een plekje zoeken in de groove. Akoestisch en elektronisch wisselen elkaar zwierig af. Cello, viool en trombone doen de tristesse hoog oplaaien. Een wonderlijke melange.

Voor wie? Uw oor houdt van klanken in laagjes.
naar de recensie >

 

4

Esperanza Spalding - Emily's D + Evolution

Zielenrust en haarspeldbochten

Esperanza Spalding schudt met deze plaat het vleugje wereldroem van zich af dat ze ongevraagd verwierf nadat ze in 2011 de Grammy in de categorie Best New Artist onder de neus van Justin Bieber had weggegrist. Wie zich laat opslokken door deze muziek, ontdekt het bruisende compositorische talent van Spalding. Op het eerste gehoor spreekt ze fans van de betere soul aan, maar die zullen de barokke jazzcomposities too much vinden.

Voor wie? Janelle Monae en Joni Mitchell doen een belletje rinkelen.
naar de recensie >

5

Ray Lamontagne - Ouroboros

Introverte rocktrip

Buiten de spotlights van de hippe pop viert Ray Lamontagne het klassieke rockverleden. Op zijn vorige plaat was hij bezig met Californische folkrock, dit keer kijkt hij meer in de richting van Britse psychedelische rock van eind de jaren 60.

Voor wie? Pink Floyd-fans.
naar de recensie >