De 5 beste cd's van de week
Foto: Tedikuma
Anouk is Anouk niet meer, u bent gewaarschuwd. Meer dan een inkomstenbron voor haar kroost is haar nieuw album niet. Gelukkig blaast Esperanza Spalding soul uw richting uit en zalft Ray Lamontagne uw ziel met psychedelische rock.
1

Esperanza Spalding - Emily's D + Evolution

Zielenrust en haarspeldbochten

Esperanza Spalding schudt met deze plaat het vleugje wereldroem van zich af dat ze ongevraagd verwierf nadat ze in 2011 de Grammy in de categorie Best New Artist onder de neus van Justin Bieber had weggegrist. Wie zich laat opslokken door deze muziek, ontdekt het bruisende compositorische talent van Spalding. Op het eerste gehoor spreekt ze fans van de betere soul aan, maar die zullen de barokke jazzcomposities too much vinden.

Voor wie? Janelle Monae en Joni Mitchell doen een belletje rinkelen.
naar de recensie >

2

Ray Lamontagne - Ouroboros

Introverte rocktrip

Buiten de spotlights van de hippe pop viert Ray Lamontagne het klassieke rockverleden. Op zijn vorige plaat was hij bezig met Californische folkrock, dit keer kijkt hij meer in de richting van Britse psychedelische rock van eind de jaren 60.

Voor wie? Pink Floyd-fans.
naar de recensie >

 

3

Anouk - Queen for a day

Cashen maar

Anouk zit inmiddels aan haar tiende album, maar dat jubileum biedt weinig reden tot vieren. We horen generische popdeuntjes en mee te neuriën radiovoer. Toch is Anouks grootste zonde gemakzucht. In ‘Metro’ gaf ze zelf al aan dat Queen een commercieel album moest worden, ‘want met meer airplay kan ik mijn shows makkelijker uitverkopen, en ik moet wel voor zes kinderen zorgen.’ Dat verklaart de Best of die eind 2015 al uitkwam en de elfde worp die er nog dit jaar komt: voor Anouk is het cashen geblazen.

Voor wie? Anouks alimentatiegeld wat wil opkrikken.
naar de recensie >

 

4

Lapsley - Long way home

Diva zonder eigen smoel

Is Låpsley de vrouwelijke James Blake, zoals hier en daar wordt beweerd? Nadat we haar debuut Long way home hebben gehoord, kunnen we dat al uitsluiten. Niet dat Holly Lapsley Fletcher vies is van zacht stotterende melancholische elektronicasoul zoals die van Blake: haar eerste singles, ‘Station’ en het prachtige ‘Falling short’, tastten moedig de rafelige zoom van de popmuziek af. Maar op deze plaat zijn ze buitenbeentjes.
Lapsey wil te fel uiteenlopende doelgroepen behagen en verliest zo persoonlijkheid.

Voor wie? U houdt van catchy singles.
naar de recensie >

5

The 1975 - I like it when you sleep, for you are so beautiful and yet so unaware of it

Schone slaapster

Met hun debuut scoorden de Britten van The 1975 in 2013 nog voornamelijk bij zwartgemaquilleerde meisjes die houden van boybands-met-gitaren, tienerwanhoop in de stem en speelse schunnigheid in de teksten. Op de opvolger ruimt die mix plaats voor complexloze synthpop en hoogdravende ambient. Zanger Matt Healy’s raspende stem en clevere teksten leveren regelmatig parels op, maar te vaak verdwijnen die in een warboel van ambitie.

Voor wie? Kiezen is verliezen, u bent een vat vol ideeën.
naar de recensie >