Joe Jackson in topvorm
(archieffoto) Foto: Archief

In een volle Ancienne Belgique speelde de Joe Jackson Band een hartverwarmend concert. Gedreven, snedig en creatief: de Brit blijft erbij horen.

Joe Jackson stond voor de zesde keer in zijn carrière in de AB. De zaal zat bomvol, en ontving elke klassieker vanaf de eerste noten als kinderen zo blij. Dat deed de 61-jarige Brit deugd: meer dan de koppen warme thee tegen een zware verkoudheid, vuurde het publiek hem aan om een van zijn beste concerten ooit in dit land te geven.

Solo beginnen met ‘It’s different for girls’ bracht de oudere fans meteen bij de les. Jackson, een klassiek geschoolde muzikant uit Portsmouth, vierde zijn grote successen tussen 1979 en 1984. Maar zijn beste werk zit verspreid over zijn twintig albums, en de zanger koos de parels er met zorg uit. Zoals het meeslepende ‘My hometown’, een nostalgische blik op de jeugd, en ‘Big Yellow Taxi’, een cover van de Joni Mitchell-song in de stijl van New Orleanas-coryfee Professor Longhair. Jackson liet er horen dat hij behalve een goeie songschrijver, ook een uitstekende pianist is.

Met de driekoppige band erbij kwam nog een ander talent van Jackson naar boven: hij weet zijn klassiekers soms zo te arrangeren dat het andere songs lijken. ‘Real men’ kreeg een dubby, jazzy sfeer mee die de song (uit 1982) helemaal naar vandaag trok. Opvallend trouwens dat Jackson 6 van de 10 songs van zijn beste album, ‘Night and Day’, speelde.

Tussen de klassiekers door, hoorden we enkele songs uit zijn nieuwe album ‘Fast Forward’. Daar zit goed materiaal in en bassist Graham Maby, drummer Doug Yowell en gitarist Teddy Kumpel schitterden in een stijl die nog het best als ‘jazzrock’ kan omschreven worden. ‘Kings of the city’ neigde in zijn gesofisticeerde aanpak logischerwijs naar Steely Dan, maar vooral ‘Poor thing’ en het delicieus slaperige ‘The Blue Time’ pakten het publiek in.

Jackson houdt ook van covers. Hij alterneert in deze tournee tussen David Bowies ‘Scary Monsters’ en soms ook het ‘Peter Gunn Theme’, maar greep in Brussel terug naar zijn versie van Abba’s ‘Knowing me knowing you’. Met groot vertoon gebracht, maar zonder de fijne kitsch die er bij Abba altijd als van nature aanhangt. Toch even een matiger moment.

In de finale ging Jackson uitzinnig te keer in ‘Sunday Papers’ (uit zijn debuutalbum alweer) en vooral een cover van Televisions ‘See no evil’. Een strakke, vinnige band had er geen probleem mee om gedurig stijl en energie te schakeren, en Jackson sloot af met ‘A slow song’. Voorspelbare keuze, maar als een zanger er zin in heeft wordt elke klassieker opnieuw een belevenis. Dit concert was onverwacht sterk.