Wat films u (niet) kunnen leren over het studentenleven
Foto: rr
Het leven van studenten, op de campus en daarbuiten, blijft een populair thema bij filmmakers. Veel diepgang hebben de meeste van die (Amerikaanse) films over het studentenleven evenwel niet. Toch zijn er uit een aantal van die college movies belangrijke lessen te leren;

Legally Blonde: positieve ingesteldheid

In Legally Blonde wordt het personage van Reese Witherspoon, perfect gecast in de rol van het domme blondje, gedumpt door haar vriendje. Ze volgt hem naar de prestigieuze Harvard Law School en schopt het uiteindelijk, ondanks alle problemen en tegenkantingen van medestudenten behoorlijk ver als juriste-in-spe. Belangrijk om te onthouden aan Legally Blonde is dat je met een positieve ingesteldheid een heel eind komt, ook al je alle schijn tegen hebt. Een video van jezelf in bikini naar de toelatingscommissie van je faculteit sturen is dan weer een minder goede tip om over te houden aan deze komedie.

 

Monsters University: vrienden voor het leven

In het vervolg op de succesvolle Pixar-animatiefilm Monsters Inc. uit 2001 zien we hoe de twee uitersten Mike en Sulley samen op kot belanden en zich een weg banen door Monsters University. De achterliggende gedachte is dat je met je kotgenoten automatisch een band voor het leven smeedt, zelfs als je op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebt. Al zijn er toch ook genoeg gevallen bekend van mensen die vooral blij zijn dat ze hun kotgenoten/medestudenten na de unief nooit meer hoeven te zien. Geloof dus nooit zomaar de levenslessen die een blauwe donzige beer en een groen eenogig ventje je proberen aan te smeren.

 

 

Revenge of the Nerds: wees lief voor nerds

Intussen zijn er al duizend-en-één varianten op het thema ‘buitenbeentjes worden gepest door groep veel populairdere studenten, maar komen het met vereende krachten allemaal te boven’, maar veel van dat soort films is schatplichtig aan deze Revenge of the Nerds uit 1984. Denk er dus aan om een beetje lief te zijn voor je medestudenten. Of om het met Bill Gates te zeggen: ‘wees vriendelijk voor nerds. De kans is groot dat je ooit voor eentje zal moeten werken’.

 

The Social Network: straffeloos medestudenten gebruiken?

En als je dan toch beslist om je als een ongevoelige zak te profileren en je medestudenten te gebruiken voor eigen triomfen, zorg je er maar beter voor dat je slaagt in dat opzet en je zo succesvol wordt dat het verleden je nooit in problemen kan brengen. Of was dat niet helemaal wat we moesten onthouden uit het verfilmde studentenleven van Mark Zuckerberg en het stichtingsverhaal van Facebook? In ieder geval: de kans dat jij een nieuwe Zuckerberg bent die straffeloos zijn studiegenootjes kan gebruiken en regels aan zijn laars kan lappen om een droom na te jagen is bijzonder klein. Onthou dus maar vooral de vorige tip en wees lief voor je medestudenten.

 

 

Dead Poets Society: blijf weg van platgetreden paden

Dead Poets Society, over een poëzieleerkracht aan het gerenommeerde Welton Academy, is een film over een middelbare school, maar toch het vermelden waard - al was het maar als finaal eerbetoon aan Robin Williams. Het gaat over een docent die er behoorlijk onorthodoxe manieren op nahoudt om zijn leerlingen te enthousiasmeren over zijn vak. Het illustreert vooral dat je soms buiten de platgetreden paden moet treden om zaken gedaan te krijgen - én dat een goeie prof een verschil kan maken in de levens van studenten.

 

 

Animal House: guilty pleasure

Animal House uit 1978 is een film waar werkelijk niets bij op te steken valt. Deze voorstelling van het studentenleven aan Delta Tau Chi, een typische Amerikaanse fraternity is compleet van de pot gerukt en doorspekt met clichés. Waarom Animal House dan toch de moeite waard is?

Omdat deze National Lampoon-klassieker film te boek staat als de grondlegger van de komische collegefilm en de bovenvermelde clichés dat toen nog niet waren. Omdat het de eerste grote film is van regisseur John Landis en het de allereerste filmrol van Kevin Bacon. Omdat John Belushi, die u mogelijk kent als een van de Blues Brothers, een briljante komiek is die er op de set op los improviseerde (en nog niet gebukt ging onder de drank- en drugsverslaving die hem enkele jaren later nekte). En, ten slotte, omdat de film vol puberale grappen zit, overgoten met een intussen behoorlijk dikke nostalgische retrosaus. De betere guilty pleasure.