ANDERS GAAN LEVEN
Foto: rr
Bij dezen richt ik de eenpersoonspartij Agalev op, Anders Gaan Leven, weet u nog wel, de leuke naam die door de groenen in 2003 opzij werd geschoven en ik voor privé-gebruik in ere herstel – recuperatie past trouwens perfect in het gedachtegoed van deze beweging.

Volgende week laat coach Ann mij los en stopt deze blog. Van dan af aan sta ik er terug alleen voor en leg ik niet langer publiek verantwoording af voor het gezondheidsbeleid waarvan Ann de leiding had en ik de uitvoerder was. Van dat beleid, de regels en hun toepassing maak ik wel het programma van mijn eenpersoonspartij, ook een one-issuepartij, gebaseerd op de simpele som gezond eten + genoeg bewegen = goed leven (en een lang leven kan ik mezelf natuurlijk niet garanderen, laat staan dat ik het in mijn programma durf op te nemen).

Dat programma vraagt om dagelijkse continuïteit en waakzaamheid. Geen probleem wat het gezond eten betreft, daarin ben ik intussen geschoold. En ben ik fanatiek geworden, vinden anders eters rondom mij. Dat slik ik dan maar weg, want zelf vind ik dat ik voedselbewust ben geworden: ik kies en koop en eet zorgvuldig, en als ik bovendien beter ga koken, zal ik een volleerde nieuwe eter zijn. Maar wél een probleem wat genoeg bewegen betreft, waarin ik een beginneling ben. Om van mijn vastgeroest zittend leven over te schakelen naar een dynamisch dagritme volstaan de kleine trucs niet (bijvoorbeeld gsm-gesprekken al wandelend voeren, de echte trap nemen in plaats van de roltrap). Aan een of andere sport heb ik nooit gedaan, en als ik ook maar opper dat senioren er tegenwoordig op los fietsen, raadt dochter Lotte mij dat ten strengste af, omdat onze streek daar eerder ongeschikt voor is, en ik dat helemaal ben.

Gelukkig is het nu zomer, de ideale tijd om niet aan sit-in en wel aan work-out te doen. Vorige week lukte me dat twee opeenvolgende dagen perfect, gewoon door alles te voet te doen. De eerste dag had ik afspraken in Leuven. Ik stapte naar de bushalte (niet voor de deur), en in de stad naar diverse winkels en mijn twee afspraakadressen en van de bushalte terug naar huis, alles bijeen 12.365 stappen. De tweede dag wandelde ik heen en weer (bergaf, bergop) naar ons buurdorp Hoeilaart met een postpakket en voor een boodschap, alles bijeen 13.236 stappen. Twee keer ruim boven de 10.000-norm, en, voor mij niet onbelangrijk, nadat ik ’s ochtends eerst e-mails, post en allerlei papieren had behartigd. De zon scheen en ik had voor mijn lunches bloemkoolcakejes in voorraad. Die dipte ik op de Leuvense dag hapje na hapje in gekruide yoghurtsaus in de wachtzaal van de kliniek, op de Hoeilaartse dag op een bank in het Ruusbroecpark, intussen lezend in een boek van Patrrick Modiano dat me ook door Parijs liet dwalen.

Goed zo van mij, een prima Agalev-militant, maar dit nog wel maar twee dagen, waarin ik niet de blog schreef die ik wilde schrijven, en ook andere zittende bezigheden voor me uitschoof.

Dit is dag 5 van maand 5, en ik overweeg stiekem om een fietsreis langs de Elbe of de Donau te maken, zoals zovele senioren doen, en ik wie weet ook doe, in de zomer van volgend jaar.