Uitgestelde hoogtepunten zijn de beste
Foto: rr
Natuurlijk heeft Faith No More, dat net zijn eerste plaat in achttien jaar uit heeft, de hele tournee hetzelfde decor mee. Maar we verdenken Mike Patton er wel van dat hij het met Graspop in gedachten ontworpen heeft.

Hoe kun je als absolute afsluiter na drie dagen nog choqueren op een metalfestival waar de Godfather of Shock Rock himself, Alice Cooper, al zwaarden, guillotines en dwangbuizen heeft bovengehaald? Door exact het tegenovergestelde te doen. Je had ze moeten zien staan alle vijf: volledig in het wit, in een spierwit decor tussen kleurige bloemen. Om van die gouden micro nog te zwijgen.

'Is this a metal meeting?', vroeg Patton sarcastisch midden in 'Evidence', dat een extra zwoel en funky arrangement kreeg als om de metalheads een loer te draaien. En hij wiegde grijnzend heen en weer en knipte met zijn vingers op de maat.

'Midlife crisis', een van de hardere jarennegentighits, legde hij met demonisch genoegen stil vlak voor het publiek wild wou gaan op het refrein. Om het doodleuk een r&b-draai te geven. 'Allee komaan!', riep onze buurman gefrustreerd. Waarop de bassist nog wat priegelde op zijn instrument... en de fans uiteindelijk toch kregen waar ze om vroegen. Uitgestelde hoogtepunten zijn de beste.

En zo was het hele concert een subliem spel van aantrekken en afstoten. Was je net in vervoering bij een romantisch 'Easy', kreeg je meteen een extreem vilein 'Separation anxiety' in je gezicht. Alleen een kwelduivel als Mike Patton kan zo geloofwaardig switchen tussen hardcorebrullen en jazzcroonen en weer terug -- bij voorkeur in hetzelfde nummer.

Daar waren de songs van de nieuwe plaat Sol invictus net zo bij gebaat als de oude hits. De melancholieke gitaar van 'Matador' kondigde subtiel dreigend onheil aan, afsluiter 'Superhero' brieste als een stier die zijn dood in de arena tegemoet ging. En de bissen? Die sloot Patton af met 'Just a man', een nummer dat begint als een plakker waar de suiker van afdruipt.

Het zou best kunnen dat negentig procent van de wei er beteuterd bijstond na zo'n overdaad aan ironie. Maar kijk, die wispelturigheid was nu net waar wij behoefte aan hadden na de voorspelbare shows van Motörhead, Within Temptation en Scorpions. Faith No More is duidelijk gesterkt uit zijn midlifecrisis gekomen. Nu de fans nog.