PRAATJE BIJ PLAATJE
Foto: rr
Dit keer heb ik lang gewacht om te rapporteren hoe het met mijn suikerarm eten gaat en hoe het intussen met die ‘nuchtere glucose’ staat – ik schrijf zelfs zo’n kort stukje traag en aarzelend. Het is het een of het ander, weet ik nu wel zeker: ofwel blijf ik een zittend leven leiden zoals ik dat altijd heb gedaan, ofwel ga ik een gezonder leven leiden en begin ik een nieuw bestaan.

Het ‘alarm geel’ van tien dagen geleden is afgeblazen. Coach Ann en ik glunderden woensdag beiden om onze metingen van de dag. Ik weeg nu wat ik best weeg, 58 kg, en dat mijn ‘ideal body weight’ volgens de gesofisticeerde weegschaal 53,5 kg is, trekken we ons niet aan; in plaats van op minder gewicht kan ik me voortaan beter concentreren op meer spiermassa, vooral daar (buik, dijen, armen) waar veel vet is verbrand. Ik had gisterenochtend 83 mg/dl nuchtere glucose in mijn bloed, een gezonde score die ontkracht dat ik aan insulineresistentie lijd; ik vertelde dat resistentieverhaal tien dagen geleden al te paniekerig in de ik-vorm.

Zo komt het dat Ann en ik het gisteren niet langer ongerust hadden over mij, maar wel over de 310.000 Belgen die aan diabetes lijden, een aantal dat tegen 2025 dramatisch zal oplopen. Ik noteerde getallen en percentages, 35 % hartpatiënten met diabetes, 13 % mensen tussen 35 en 59 jaar ernstig zwaarlijvig (met mogelijk een te hoge bloedsuikersspiegel). Maar ik had het meest aan een kleurig plaatje op de pc van Ann, zie hierboven. Het illustreerde wat ze me al maanden opnieuw en opnieuw uitlegt: hoe in de biochemische fabriek de glucose (suiker) vanuit de bloedbaan in de cellen terechtkomt, om daar omgezet te worden in energie. En zie: bij normale werking past de insuline perfect in de receptoren van de celwand, zoals de juiste sleutel (in dit geval met een ingewikkelde baard) in een slot; bij ongezonde werking (insulineresistentie) hapert het transport van suiker naar cel, omdat de sleutel niet goed past op het slot. ‘De celwand is van slechte kwaliteit,’ wees (en onderwees) Ann, en daar heb je het: de suiker die de insuline niet binnenkrijgt in de cellen, gaat ze deponeren in de ontvankelijker vetcellen, terwijl er ook meer suiker in de bloedbaan blijft. Dat geeft een verhoogde bloedsuikerspiegel, en als die chronisch wordt, zit een mens in een pre-diabetische fase, nog niet ziek, maar wel op weg om het te worden. Let wel: simpel uitgelegd, mijn praatje bij een plaatje, en ik ben onbevoegd om over de ziekte zelf iets te zeggen.

Voor Ann is de moraal van haar verhaal dat ze zich best op jonge mensen kan concentreren. De ongezonde werking van de insuline heeft immers heel veel te maken met een ongezond eetpatroon, en slechte voedingsgewoonten worden kinderen tegenwoordig met de paplepel ingegeven. Voor mij is de moraal van het verhaal dat ik me moet behoeden voor die ongezonde werking, en er naast een gezond eetpatroon ook een gezond bewegingspatroon moet op nahouden: celwanden behouden hun kwaliteit, en kunnen ook hersteld worden van slechte kwaliteit, door meer te bewegen en meer energie te verbranden, en daartoe meer oventjes te laten draaien in de cellen. Driewerf méér, een mooi vervolg van een verhaal dat in mijn geval eerst over almaar minder ging.

Dit is dag 22 van maand 4 en het is zonnig. Ik klap zo meteen mijn laptop toe en ga uren wandelen, waarbij ik tussen het ‘brevieren’ door mijn stapritme soms opvoer tot ik hijg als een hond.