De 7 beste cd's van deze week
Holly Herndon Foto: rr
God is hip en kan een popdeuntje wel smaken, dat bewijst Brandon Flowers. Holly Herndon schopt ons een geweten met haar laptop en de zigeuners van Mec Yek palmen uw gehoorgang in. Geniet ervan!
1

Mec Yek - Superdiversity

Zigeuners in Brussel

Piet Maris heeft Mec Yek destijds haast toevallig opgericht. Hij werd gevraagd om accordeon te spelen in een zigeunercontext. De groep werd een soort Romaspin-off van Jaune Toujours, Maris' andere band. 'Superdivercity' bevat vooral traditionele zigeunerliedjes. Mec Yek trekt de traditionele liederen knap naar zich toe door ze te vermengen met eigentijdse genres als ska, soul en soms wat Latijnse accenten.

Voor wie? Minimalisme is niet aan u besteed.
naar de recensie >

2

Holly Herndon - Platform

Hoogtechnologische maatschappijkritiek

De Californische laptopmuzikante Holly Herndon jaagt ons op 'Platform' de stuipen op het lijf. Ze wordt bespioneerd door de NSA in 'Home', ze parodieert zogenaamd ethische marketingcampagnes rond zelfredzaamheid en tackelt kapitalistische gulzigheid. Herndons briljante geluidsmanipulatie is een lust voor het trommelvlies. Maar ze is pas echt grensverleggend door de manier waarop ze die experimentele geluiden van hun avant­gardecontext stript en ze in popstructuren dwingt.

Voor wie? Er mag al eens een weerhaakje aan uw trommelvlies blijven haken.
naar de recensie >

3

Ceremony - The L-shaped man

Woest verwerkingsproces

Ooit hoorde Ceremony bij de hardcore­overlevers van de beruchte Bay Area­scene in San Francisco. De heren gooiden hun punk evenwel overboord toen ze tekenden bij het gerespecteerde indielabel Matador. De plaat die volgde, Zoo, grossierde in sikkeneurige new wave en postpunk. Zijn vijfde plaat The L­shaped man is vormelijk nagenoeg perfect. Loden baslijnen kronkelen als dikke aders door de liedjes, metalige gitaren doen dreigend aan, de drums klinken noest, de vertolking van frontman Ross Farrar is hypnotiserend en onrustwekkend. Farrar schreef deze songs na de breuk met 'iemand van wie ik zeer veel hield'.

Voor wie? Eens goed uithalen kan helend werken.
naar de recensie >

4

Brandon Flowers - The desired effect

Met Gods groeten

Op zijn tweede album toont Brandon Flowers, de ietwat verloren gelopen zanger van The Killers, dat hij nog niet vergeten is hoe hij sterke popmuziek moet maken. Maar het publiek moet er wel de preken van het Mormoonse gedachtegoed bijnemen. De plaat opent met een credo, 'Dreams come true' en eindigt met een gebed, 'The way it's always been'.

Voor wie? U houdt van U2, Bruce Springsteen, Pet Shop Boys en na afloop ook van God.
naar de recensie >

5

Safi & Spreej - Trots

Zonnig streekgerecht

Met ruwe straathiphop bereik je geen breed publiek, dat hadden Safi & Spreej al langer dan vandaag begrepen. Maar Trots, hun derde plaat, is wel het eerste wapenfeit waarmee ze onbeschaamd de popmarkt proberen te verleiden. Hollandse én Franstalige rappers duiken op, r&b-refreintjes en zonnige soulsamples gaan hand in hand. Ja, het nogal stugge regiolect van Safi & Spreej blijft wennen. Maar struikelde u bij Flip Kowlier of bij Slongs Dievanongs over hun accent?

Voor wie? Niet voor taalpuristen, wel voor wie aanstekelijke hiphop een met een sappig accent kan smaken.
naar de recensie >

6

Leonard Cohen - Can't forget

Waardig ouder worden

Tussen de haltes van zijn vorige tournee (in 2012 en 2013) door, amuseerden Leonard Cohen en zijn band zich met het uitvoeren van enkele onverwachte songs. Dat gebeurde zowel live als op soundchecks. Op deze vierde 'liveplaat' sinds 's mans comeback staan twee nieuwe nummers: 'Never gave nobody trouble' is een venijnige blues-afrekening met een ex. In 'Got a little secret', een oefening in blues en soul, probeert Cohen tevergeefs een nieuwe liefde aan zijn oude lijf te koppelen.

Voor wie? Als u nu nog niet van Leonard Cohen houdt, zal het niet meer gebeuren.
naar de recensie >

7

Blur - The magic Whip

Nog niet uitgezongen

'The magic whip' wordt op onvoorwaardelijke vreugde onthaald. Nu was Think thank uit 2003 ook een trieste zwanenzang; The magic whip barst tenminste van de mooie melodieën en frisse ideeën. Ook al werkte gitarist Graham Coxon de opnamen af, het geheel klinkt meer als Albarn. Het mooiste is ‘Thought I was a spaceman’, waarvan de troosteloze tekst mooi baan ruimt voor extatische gitaren halverwege. Het lefgozertje ‘I broadcast’ pakt uit met een gitaarriff die gepikt is van Pulps ‘Disco 2000’ en er is net als altijd een wegwerpsong, ‘Ong ong’, maar als dit de laatste van Blur is, is het een afscheid als een opgestoken middelvinger.

Voor wie? Britpop-liefhebbers pur sang.
naar de recensie >