KILOOTJE MINDER
Foto: brigitte raskin
Zeker weten, alle magazines adviseren hun lezers deze weken over hoe ze slanker aan de zomer kunnen beginnen. Want vóór de komkommertijd is het slatijd, beter gezegd slaatjestijd, want bij ‘etentjes’ horen verkleinwoorden. Ik doorblader niet alle magazines, maar zie dat zich een nieuwe trend aftekent: in plaats van over ‘dieet’ gaat het nu over ‘gezonde voeding’. En ja hoor, suiker wordt daarbij als ongezond geduid - de popularisering van wat de correspondent Suiker wetenschappelijk onderbouwd en door deskundigen toegelicht in de Standaard schrijft, is niet meer te stuiten.

Vorig jaar wilde ik weer eens afslanken op de traditionele manier: minder calorieën, en van alles wat minder. En omdat ik niet meer geloof in wonder-, blitz- of goeroediëten, deed ik samen met een vriendin een beroep op de ‘Kilootje minder coach’ van mijn ziekenfonds. Die ‘coach’ opereert via een website, waarop je om te beginnen jezelf in al je maten en gewichten beschrijft. Mijn vriendin hield het langer vol dan ik, die het snel beu was het ‘dagboek’ in te vullen, hoeveel porties van je dit of je dat, hoeveel glazen alcohol en hoeveel, tja, zo heette dat, ‘eetmomenten’. Het dagboek was als te biechten gaan bij mezelf, met telkens zoveel dagelijkse zonden dat mijn eetpatroon wel een doodzonde moest zijn. De dagelijkse tips die me werden toegestuurd waren me dan weer te onpersoonlijk en niets nieuws voor wie al haar hele leven slanker wil zijn, maar ook nu weer geen ‘kilootje’ minder ging wegen, laat staan een kilo.

Geef mij dus maar mijn coach Ann en haar persoonlijke aanpak, overigens een luxe die ik me uit eigen initiatief niet zou permitteren. Zij geeft me geen tips, zegt wat ik wel en niet mag eten, laat haar speciale weegschaal mijn gewicht ontleden, luistert naar wat ik vertel en vooral: legt me opnieuw en opnieuw uit hoe de chemische fabriek in mijn binnenste draait. De ‘vetverbranding’ is in die fabriek maar één van vele processen, in mijn geval wel extra opgevoerd, omdat ik overgewicht heb. Beter gezegd hád, maar aan die verleden tijd is het nog wennen, al liggen volgens de metingen van Ann mijn ‘fat %’ en ‘fat mass’ nu netjes binnen de ‘desirable range’ en dook mijn gewicht vorige week onder de 60 kilo – wat ik in mijn eentje vierde met een dansje (terecht verkleinwoord) door de badkamer. Het duurt niet lang meer eer ik het gewicht heb bereikt, 58kg, dat Ann en ik hebben afgesproken als passend voor mijn type vrouwtje (geen 1m60). Waarna we dat gewicht als het ware zullen verankeren, door ervoor te zorgen dat mijn interne fabriek als gewenst blijft draaien, onder andere dankzij een gelijkmatig golvende bloedsuikerspiegel (in plaats van een met pieken).

Zo komt het dat we aan een volgende meting zijn begonnen, na die van het minder gewicht die van de meer energie, inderdaad zo te voelen een gelijkmatige stroom, geen op en af van hoogtes en laagtes. 4 x per dag: prikje in de vinger, bloeddruppel, stripje rood laten kleuren, cijfer op het machientje (handklein) noteren. 98, 142, 168, 100, dat is 4 x groen, gezonde cijfers die ik trots aan Ann zal kunnen rapporteren.

Dit is dag 29 van maand 3, en morgen vertrek ik voor een week naar Spanje als gids voor een groep reizigers in het spoor van Johanna de Waanzinnige; ik mag van Ann soms 1 glas wijn drinken tijdens het eten en vraag me af of ik dat niet net zo goed kan laten.