Samuel IJsseling, emeritus hoogleraar in de moderne en hedendaagse wijsbegeerte aan de KU Leuven, is donderdag overleden. Dat meldt de Nederlandse krant NRC op basis van een bron dichtbij de familie. IJsseling was al langere tijd ziek. Hij lag sinds anderhalve week in een ziekenhuis in Leuven. IJsseling is 82 jaar geworden.

IJsseling studeerde theologie in Rome en filosofie in Leuven, Freiburg en Parijs. Van 1969 tot zijn emeritaat in 1997 was hij hoogleraar aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte aan de KU Leuven. Jarenlang speelde hij als directeur van het Husserl-archief en hoofdredacteur van het Tijdschrift voor Filosofie een centrale rol in het Nederlandstalige filosofische leven.

IJsseling introduceerde in de Nederlandstalige filosofiewereld de postmoderne Franse denkers, in het bijzonder deconstructivist Jacques Derrida.

'Wat ik eindeloos veel boeiender vind als ik een filosoof lees, is te zien hoe het verhaal dat hij vertelt in elkaar zit', zei hij ooit. Postmoderner kan haast niet: niet 'de' waarheid (want die is relatief, mogelijk zelfs een illusie) is centraal, maar het coherente denk- of tekstpatroon.

'Zonder twijfel een van de allergrootste filosofen uit het Nederlandse taalgebied van de jongste jaren.' Zo reageerde Rik Torfs, rector van de KU Leuven, donderdag op het overlijden van Samuel IJsseling. 'Hij was de ideale filosoof.'

Torfs: 'Hij heeft veel meegemaakt in zijn leven. Vanuit een katholieke roeping evolueerde hij naar andere ideeën. Zijn laatste boek heette niet toevallig "Dankbaar en aandachtig". Hij had grote aandacht voor de wereld rondom hem.Voor mij is hij het prototype van de diepzinnige denker. Creatief en origineel. Hij bracht de Franse denker Jacques Derrida naar het Nederlandse taalgebied." Derrida ontving in 1989 in Leuven een eredoctoraat uit handen van IJsseling.

Torfs heeft IJsseling persoonlijk gekend, al zijn ze uiteraard geen generatiegenoten. 'Ik heb zijn boek Mimesis gelezen. Hij heeft me zeker beïnvloed.' Of IJsseling ook een voorbeeldfunctie had? 'Absoluut. Hij was de man die niet meeging met de modestromen. In die zin was hij de ideale filosoof. Hij stond dicht bij andere genres. Hij onderkende de kracht van literatuur en poëzie en bracht die dicht bij het filosofische denken.'

Torfs steekt zijn respect voor IJsseling niet onder stoelen of banken. 'Hij wist je telkens te verrassen. IJsseling was een filosoof zoals er niet veel zijn. Hij was niet de man die in de spots van de brede openbare opinie leefde. Maar hij was niet te overtreffen.'

Voor studenten filosofie aan de KU Leuven was Samuel IJsseling een monument. Zijn afscheid op 18 oktober 1997 vond plaats voor een bomvol auditorium. 'Op heel veel studenten heeft hij een onvergetelijke indruk nagelaten. De persoon van een van onze diensten die mij enkele uren geleden het overlijden meldde, had er zelf les van gehad. Zij had het spontaan over een fantastisch mens met een persoonlijkheid die blijft hangen. Dat zegt genoeg.'