BREVIEREN
Foto: rr
Mijn kinderjaren lang zag ik mijn heerooms (of ooms die priester waren) al lezend wandelen. Wat ze precies lazen, wist ik niet, wellicht iets heiligs, raadde ik. Wat ze precies deden, wist ik wel: ‘brevieren’. Dat was een bezigheid waarbij ze in geen geval gestoord mochten worden, ook niet wanneer de brevierende oom in onze eigen tuin rondjes maakte. Hij scheen ons, die zich dan bijvoorbeeld in de zandbak koest hielden, trouwens niet eens op te merken, zo verdiept als hij was in, kwam ik later te weten, zijn brevier of brevianum, een gebeden- of ‘getijdenboek’ dat dag na dag de kerkelijke kalender volgt.

Ik heb me intussen al dikwijls vol bewondering over getijdenboeken of over gebedenboeken voor leken gebogen, meestal op tentoonstellingen van miniatuurkunst, van die verrassende en dikwijls speelse mini-plaatjes die een boek of handschrift ‘verluchten’ zoals dat heet. Verder heb ik niets met gebeden en zijn mijn heerooms overleden; ik weet niet eens of priesters ook vandaag nog moeten brevieren, vermoed dat deze drukbezette mannen daar de tijd niet voor hebben. Anders dan ik, een bezige bij die tijd máákt om wat ik, geïnspireerd door dat vertrouwde beeld uit mijn kinderjaren, ook ‘brevieren’ noem, mijn al lezend wandelen.

Zoals anderen bij goed weer beginnen te tuinieren, start ik dan met brevieren, deze week zelfs zoals het hoort: dagelijks. Daarbij is het me nu niet alleen om zomaar een wandeling te doen, maar wel om mijn 10.000 stappen per dag, weetjewel. Gezond eten heeft weinig zin als ik niet gezond leef, in mijn geval: genoeg beweeg. Akkoord, het heeft iets dwangmatigs zoals ik nu mijn stappen laat tellen door mijn smartphone, die ik daarom permanent op zak of in mijn handtas heb. Maar zo stelde ik wel vast dat ik bij het heen en weer in huis, trap op, trap af, de tuin in, slechts een paar honderden stappen zet, en dat te voet naar de supermarkt hier vlakbij mijn score niet flink genoeg verhoogt. Dát doet enkel een half uur of meer wandelen rond het meer van Overijse-Genval hier in de buurt.

Maar rondjes draaien rond het meer is me te doelloos, en aan de joggers, mensen met honden, in paren wandelende senioren heb ik geen gezelschap. En dus brevier ik, omdat lezen het liefste is wat ik doe, wandelen me voelbaar deugd doet en de combinatie van beide mij ‘verlucht’, zal ik maar zeggen. Na jaren oefening gaat het vanzelf: ik inspecteer met één blik de vijftig meter voor mij op hondendrollen, valkuilen, struikelblokken en andere wandelaars en lees een halve of hele bladzijde. Het meest geschikt om te brevieren is een klein boek met niet te kleine letters en ideaal is zo’n soepele Franse livre de poche of j’ai lu of points. Zo komt het dat ik deze week een onthutsende inzage kreeg in de Franse politieke wereld door de op- en neergang van Dominique Strauss-Kahn, alias DSK, van dichtbij mee te maken.

En vandaag, dag 6 van maand 3, heb ik die weg vervolgd door Nicolas Sarkozy bezig te zien door de ogen van de Franse schrijfster Yasmina Reza.