BLOG. Good vibes in Minas Gerais

Als ik op vakantie ga, hoeft het niet altijd een zonnig strand of tropische jungle te zijn. Mijn lievelingsplek is Minas Gerais, in het binnenland van Brazilië. Op een paar toeristische plekjes na is de staat niet gekend bij de grote massa, en ze is ook helemaal niet zo glamoureus, sexy of spannend als Rio de Janeiro of São Paulo.

Maar ik heb het er wel voor. De natuur is er prachtig: groene bergen en valleien zo ver je kan zien. In Minas moet je zijn voor koloniale stadjes, fazenda’s met koffieplantages en lekker eten dat wordt klaargemaakt op een forno a lenha (houtvuur). Hier kom je tot rust.

Een dik uur rijden van de snelweg ligt Reserva da Ibitipoca , één van de mooiste hotels van het land, amper gekend bij toeristen. De woorden ‘idyllisch’ en ‘magisch’ worden vaak ten onrechte gebruikt maar op deze plek zijn ze perfect toepasbaar. De autorit van São Paulo duurt zo’n zes uur maar vooral de laatste twintig kilometers - op moeilijke zandweggetjes - zijn vervelend. Een lekke band zorgt voor nog wat extra avontuur. De band is gelukkig snel gefixt maar intussen is de avond gevallen. Na een uur rijden door het donkere woud, zien we in de verte een lichtje fonkelen. Dat moet het hotel zijn. Een wauw moment, het eerste van vele.

We zijn net op tijd voor het diner. Dat wordt geserveerd aan de gemeenschappelijke tafel in de eetkamer. Ik krijg een stoel naast eigenaar Renato Machado. Hij bezit niet alleen het hotel, maar ook het bijhorende 4.000 hectare grote natuurreservaat. De succesvolle zakenman woont in Rio de Janeiro maar groeide op in de heuvels van Minas Gerais.

‘Ik probeer zoveel tijd mogelijk door te brengen in Ibitipoca’, zegt Renato. ‘Mijn ouders namen me als kind vaak mee op wandeltochten door het natuurpark Ibitipoca, dat op een half uur rijden van mijn geboortestad Juiz de Fora ligt. Ik woon en werk in Rio, maar ben altijd van mijn geboorteplek blijven houden. Toen ik zag wat er in de streek gebeurde - boeren lieten hun boerderijen en land achter omdat het economisch niet meer leefbaar was - besliste ik grond op te kopen en een natuurreservaat aan te leggen.’

Jaren later bezit Renato zijn eigen reservaat dat grenst aan het Parque Estadual do Ibitipoca maar dat met 4.000 hectaren liefst dubbel zo groot is. Het reservaat blijft groeien: Renato koopt zo veel mogelijk fazenda’s en lappen grond op van eigenaars die geen toekomst meer zien in de boerenstiel en het platteland inruilen voor de stad. Er worden jonge planten en bomen geplant: de oorspronkelijke vegetatie werd immers weggevreten door het vee. Renato’s doel: ‘een duurzame plek creëren om gelukkig in te zijn'.

Renato’s grote liefde is de natuur, een passie die hij wil delen met het publiek. In 1981 kocht hij de eerste terreinen van zijn reservaat, in 2009 opende hij het hotel Fazenda do Engenho. Een traditionele boerderij uit 1715 die omgebouwd werd tot een luxueus boetiekhotel, ingericht met antiek en lokaal handwerk. Er zijn slechts acht eenvoudige maar stijlvolle suites in de Fazenda, en enkele berghuisjes rondom het hotel. Renato wil geen televisie op de kamers. Hij wil bezoekers aanmoedigen om de natuur in te trekken. Je kan paardrijden, wandeltochten maken of yoga volgen in het spapaviljoen.

We houden het rustig - eventjes bekomen van het chaotische São Paulo! - en vullen het weekend met zwempartijtjes aan de waterval, caipirinha’s drinken aan het natuurlijk zwembad en relaxen in de hangmat op de veranda. ‘s Avonds gaan we vissen - iets dat ik nog nooit gedaan heb - in het grote meer naast de fazenda. We horen enkel krekels en kikkers en zien de zon ondergaan achter de bergen. Ik had nooit gedacht dat hengelen het hoogtepunt van een vakantie zou kunnen zijn. We vangen drie vissen die later op de avond op het houtvuur gebakken worden. Gastronomie speelt een belangrijke rol in Ibitipoca. De plaatselijke koks - die werden opgeleid door gekende chefs als Alex Atala en Pierre en Claude Troisgros - koken typische streekgerechten op een houtvuur zoals de traditie in Minas Gerais het wil. Elke avond dineren we op een andere plek: de ene keer aan de waterval, de andere keer onder de jacuticababoom.

Renato wil niet alleen de fauna en flora beschermen. Reserva do Ibitipoca is ook een sociaal en economisch project. Medewerkers - allemaal locals - krijgen Engelse les om de internationale toeristen te woord te kunnen staan. Wat niet zelf gekweekt kan worden in de biotuin koopt Renato bij de buren, ook al is dat iets duurder dan in de supermarkt. Zo krijgt de plaatselijke economie een boost. Het hotel is mooi, het eten lekker maar het is de altruïstische werkwijze van Renato die deze plek extra charme geeft.

Kim De Craene-Bombonati werd verliefd op een Braziliaan, trouwde met hem en schippert daardoor tussen Antwerpen en het goed 9.700 kilometer verder gelegen Braziliaanse São Paulo. Voor De Standaard Life & Style houdt ze ons wekelijks op de hoogte van haar avonturen in Brazilië.