VIA ANNEMIE
Foto: rr
Iedere VRT-kijker denkt bij ‘Via Annemie’ natuurlijk aan de reportages waarin Annemie Struyf met een groot inlevingsvermogen verhalen brengt die zich afspelen op binnenlandse en buitenlandse locaties. Het tweede seizoen zit er net op en eindigde met een tweeluik over Oeganda, onvergetelijke beelden en gesprekken over onvergeeflijke wantoestanden daar (al eindigden beide afleveringen op een happy end voor de jongens en het meisje die het verhaal van hun kinderjaren vertelden). Toch betekent ‘via Annemie’ voor mij ook iets anders: ik kwam via haar bij mijn coach Ann terecht.

‘De energie zit niet in de suiker, die zit erin dat je geen suiker eet’, zei Annemie Struyf een half jaar geleden in een radiogesprek. Dat voerde ze met Storyfm, de radiozender die een duo vormt met Story-weekblad. Lotte beluisterde dat gesprek toen ze op zoek was naar een geschikte coach voor haar moeder-proefkonijn. Annemie wierp zich in het gesprek op als een vurige advocaat van suikerloze en gezonde voeding, om te beginnen pleitend voor een veroordeling van frisdranken, met een wettelijk verbod als straf. Ze sprak uit eigen ervaring (precies dezelfde als de mijne sinds anderhalve maand) en verklapte dat ze zich had laten begeleiden door een supercoach in wie ze het volste vertrouwen had. Waarna Lotte me via Annemie op mijn beurt onder toezicht van coach Ann stelde en mijn dagen zonder suiker konden starten.

‘Via wie ben jij dan bij Ann terechtgekomen?’ vraag ik Annemie, wanneer we tegenover elkaar zitten in een Leuvense brasserie die ons beiden herinnert aan studentenfuiven die er zich afspeelden in de kelder (voor haar vijftien jaar later dan voor mij, een leeftijdsverschil dat ook een levensverschil is, maar toch kennen we elkaar al decennia). ‘Via een man in mijn fietsgroep’, antwoordt ze. Hij werd te dik om nog te kunnen meedraaien in de groep en haakte af. Tot Annemie hem later terugzag, afgeslankt, schijnbaar jonger, gezond en fit, en hij haar verklapte wie die metamorfose had begeleid. Waarom Annemie zelf naar Ann trok (vertelde ze al op de Story-radio): te dol op chocolade, het glas wijn ’s avonds, niet meer zo energiek en slank als ze liefst wilde zijn, kortom, enige onvrede met zichzelf.

Het wordt een heerlijke babbel met mijn co-Ann-adept. Ik geniet ervan te horen hoe ze na haar maandenlange begeleiding inderdaad anders is gaan eten en dat met smaak en plezier volhoudt, hoe ze nu zoveel bewuster eet en drinkt en al eens zondigt. ‘Ik eet geen brood meer,’ zegt ze ook, en daar schrik ik van, ook omdat ik in de nu lopende veertiendaagse om de andere dag gelukkig een snee pumpernickel mag eten en gráág brood eet. Waarop we er verdorie op uitkomen dat Ann haar richtlijnen aanpast aan met wie ze te doen heeft: Annemie mocht na de drie eerste ultrastrenge weken vrij vlug aan de zwarte chocolade en de champagne en ik weet na anderhalve maand niet eens meer hoe chocolade smaakt en pas ieder week wel eens ‘de truc van Mimi’ toe. Bon, geen nood, integendeel, het versterkt mijn vertrouwen in de individuele aanpak die me te beurt valt, dankzij en via Annemie.

Dit is dag 17 van maand 2 en ik kijk met afterpret naar de foto’s waarop Annemie en ik poseren met het vele zoet dat we kregen bij onze thee en welteverstaan onaangeroerd lieten.