Robert ‘Steve’ Stevaert werd geboren in Rijkhoven (Bilzen) op 12 april 1954. Zijn ouders, een militair en een huisvrouw, waren christelijk. Stevaert studeerde af aan het Hoger Rijksinstituut voor Toerisme, Hotelwezen en Voedingsbedrijven, de zogenaamde hotelschool in Hasselt.

Vervolgens gaf hij een jaar les. Nadien doorliep hij als zelfstandige een opmerkelijke horeca-carrière. In het midden van de jaren ’70 startte hij in Hasselt, samen met enkele andere jongeren, het alternatieve café Roodhuis op. Vervolgens exploiteerde hij een tiental cafés, alle zeer succesvol.

Op politiek vlak werd Stevaert, als poulain van Willy Claes, in 1982 actief in de toenmalige SP van Hasselt. Hij werd snel ondervoorzitter en in 1985 voor het eerst provincieraadslid. Enkele jaren later klom hij op tot gedeputeerde. Na de gemeenteraadsverkiezingen van oktober ’94 werd Stevaert de eerste socialistische burgemeester van Hasselt na 165 jaar katholiek bestuur. Hij maakte als burgemeester naam door het invoeren van gratis openbaar vervoer in zijn stad.

In 1995 werd hij verkozen in het Vlaams Parlement. Hij zou daar slechts drie jaar blijven, want in september ’98 trad hij al toe tot de Vlaamse regering, waar hij Luc Van den Bossche opvolgde toen die federaal minister werd. Stevaert werd meteen vice-minister-president.

In 1999 werd Stevaert na de Vlaamse verkiezingen opnieuw minister en vice-minister-president. Als minister van Mobiliteit zette hij het gratis-beleid voort en slaagde hij erin om het thema verkeersveiligheid op de politieke agenda te zetten. Zijn opvolgers zouden later een gelijkaardig beleid voeren. Een andere belangrijke verwezenlijking van Stevaert was de afschaffing van het kijk- en luistergeld.

Ondertussen steeg de populariteit van Stevaert gestaag. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2000 leverde hem dat een monsterscore op in Hasselt. Hij behaalde een volstrekte meerderheid en kon alleen regeren, maar nam ook de andere partijen mee in bad. Een voorbeeld van hoe Stevaert politiek verrassend uit de hoek kwam.

Stevaert was toen al uitgegroeid tot één van de leiders van de partij. Samen met Patrick Janssens, vice-premier Johan Vande Lanotte en minister Frank Vandenbroucke vormde hij de zogenaamde Teletubbies, het kwartet dat de partij in handen had.

Na de Visa-affaire in Antwerpen wierp toenmalig SP.A-voorzitter Patrick Janssens zich op als kandidaat-burgemeester van Antwerpen. Meteen de gelegenheid om Steve ‘Stunt’ tot partijvoorzitter te bombarderen.

Dat gebeurde een maand voor de federale verkiezingen van mei 2003, toen de partij al had besloten in zee te gaan met Spirit van Bert Anciaux. Het kartel behaalde onder leiding van Stevaert een eclatante overwinning (meer dan 24 procent) en werd net niet de grootste partij van Vlaanderen. Stevaert zelf kreeg maar liefst meer dan 600.000 stemmen achter zijn naam.

Een jaar later viel de score bij de Vlaamse verkiezingen al een pak lager uit, maar toch ging de partij er in vergelijking met het historisch dieptepunt van 1999 nog fors op vooruit. De droom van de SP.A om alle linkse partijen te doen samenwerken, kon Stevaert - ondanks zijn herhaalde liefdesbetuigingen aan het adres van Agalev en later Groen! - niet verwezenlijken.

In 2005 keerde Stevaert naar zijn geliefde provincie terug als gouverneur. Hij was onder meer een fervente pleitbezorger van een samenwerking tussen Nederlands en Belgisch Limburg. In 2009 nam hij ontslag als gouverneur. Sindsdien zetelde de SP.A’er als bestuurder in verschillende energiebedrijven (Infrax, Elia). Tussen 2007 en 2008 was hij ook een tijdje voorzitter van de raad van bestuur bij bankverzekeraar Ethias.

In 2006 stapte hij - in alle intimiteit, ver weg van de schijnwerpers - in het huwlijksbootje met Marleen Beys, die al 30 jaar zijn vaste partner was.

Stevaert leidde ondertussen ook een aantal projecten in het buitenland. Zo zette hij in Cuba en Kenia zijn schouders onder kippenkwekerijen, die alleenstaande moeders een inkomen moesten bezorgen. Begin 2010 werd hij ook voorzitter van de toezichtsraad van het Dinh Vu Industrial project in de Vietnamese haven Hai Phong.

In 2011 werd hij ook voorzitter van de culinaire gids GaultMillau Benelux, na zijn politieke carrière leek dat misschien een verrassende stap, maar gezien zijn opleiding aan de hotelschool ook weer niet zo vreemd.

In de loop van 2011 dook zijn naam op in een aantal onverkwikkelijke dossiers. Zo was er sprake van een afpersingszaak waarin vrouw, die beweerde dat ze een relatie met hem had, hem duizenden euro’s afhandig probeerde te maken. Zijn naam viel ook toen een van zijn protégés opdook in een ophefmakende Panorama-uitzending over de graaicultuur in de politiezone HAZODI. Ook in het dossier van de omstreden aankoop van de Pukkelpopweide door de stad Hasselt werd hij vermeld.

Na dat annus horribilis, waarin hij ook nog zijn broer verloor, legde hij zijn mandaten bij Infrax en Elia neer en kondigde hij aan zich terug te trekken uit het openbare leven.