Toffe peer, slappe koffie
(archieffoto) Foto: Photo News

Fookin’ ‘ell! Een saxofonist op het podium bij Noel Gallagher! En een trompettist én een trombonist! Zit Ome Noel weer aan de marihuana? Nu ja, wie Chasing yesterday, de nieuwe worp van Noel Gallaghers High Flying Birds (die groepsnaam blijft toch wennen), van voor tot achter uitzit, hoort dat de man niet uitsluitend The Beatles plagieert maar ook de progressieve rock van de seventies. Het lekker drammerige Do the damage profiteerde lustig van de knorrende koperblazers en keek op die manier bij Roxy Music over het muurtje.

Gallagher schotelde behoorlijk wat nieuwe songs voor in de AB, de ene al wat minder gepikt dan de andere. Wat verwacht u: de man heeft in zijn carrière zelden de kopieerdrift geschuwd.

Het leverde hem hoe dan ook gewéldige solosongs op zoals In the heat of the moment en The death of you and me, meezingers van jewelste. Het kransje stomdronken Britten links van ons kakelde die songs zo uitgelaten mee dat het stokoude evergreens leken. Ook Ballad of the mighty I, hier een stuk minder disco dan op plaat, greep de fans stevig bij de lurven. Gallaghers landgenoten - ze waren talrijk in de AB - hieven de pinten ten hemel en lalden euforisch mee, tenminste als ze niet “Manchestèèèèr! Lààà-lààà-lààà!!!” in ons oor stonden te brullen, de ogen bloeddoorlopen, hun dansmoves herleid tot een twijfelachtig ganzenpasje. Tja, voor een gemoedelijk avondje onder Oxford-alumni moet u naar een concert van Radiohead gaan.

De Oasiskrakers stampten genadeloos het dak van de zaal. Bij Champagne supernova zagen wij beschonken lads waterogen, Don’t look back in anger hebben wij zelfs niet gehoord omdat Klein Engeland het meebulderde met de geestdrift (en de toonvastheid) van de Manchester City-spionkop. Ook de andere Oasissongs, Fade away, Digsy’s dinner en The masterplan, konden rekenen op het losgeslagen sfeertje van een uit de hand gelopen huwelijksfeest.

Maar een handvol memorabele meezingmomenten maakt nog geen goed concert.

Gallagher smokkelde zoveel hopeloos middelmatige liedjes in de set dat we bijna naar een reünie van Oasis stonden te snakken . The dying of the light? Slappe koffie. Lock all the doors? Eendimensionale pub rock die zijn drive bij bij Neil Young ging halen. Riverman? Een afdankertje van een ondermaatse Oasisplaat, zo leek het wel.

Moesten Noel en zijn Birds die nummers bovendien écht zo lusteloos en op automatische piloot spelen? Ja hoor, we weten dat Liam de grote bek van de Gallagher-clan is maar in Brussel leek zijn grote broer er wel heel weinig zin in te hebben, ook al bedankte hij iedereen achteraf van harte.

We vinden hem nog steeds een toffe peer, die Noel, en zien hem in interviews graag van leer trekken tegen God en Klein Pierke. En ja, die soloplaten zijn heus niet slecht. Dit concert, daarentegen, was een slag in het ijle.

Gezien op 22 maart in de AB, Brussel (**)