Ellen S. heeft twee masterdiploma's, is gemotiveerd en schrijft bij elke sollicitatie een motivatiebrief op maat. En toch vindt ze geen werk, schreef ze vorige donderdag in een opiniestuk in De Standaard. Haar hartenkreet lokte veel reactie uit. Van lotgenoten, van potentiële werkgevers, van VDAB-baas Fons Leroy. Op standaard.be houdt ze u de komende weken op de hoogte hoe haar zoektocht verloopt. 'Tot voor kort kreeg ik moeizaam een antwoord op sollicitatiebrieven. Nu weet de VDAB-topman wie ik ben.'

The day after. De dag nadat mijn opiniestuk in De Standaard heeft gestaan. Een bevreemdende dag die begon net als anders.

Ontbijt. Een vlugge blik in m’n mailbox. En we hebben beet. Sinds jaar en dag (ok, sinds 18 maanden), is de VDAB een van mijn grootste fans. Het aantal VDAB-mails in mijn mailbox spreekt boekdelen: deze mensen hebben mij graag! Meer bepaald heeft am@vdab.be een nieuwe job voor mij gevonden. Met wat geluk is het er eentje waar ik nog niet voor gesolliciteerd heb.

En ja hoor, op deze speciale dag weten ze mij te verrassen met een parel van een vacature: administratief bediende in mijn thuishaven. Ik krijg spontaan droomvisioenen hoe ik mezelf vijf minuten voor negen uit bed hijs, en in een stralend lentezonnetje naar mijn nieuwe werkstek enkele straten verder wandel. Geen overvolle treinen-met-vertraging, geen files, nee, deze meid heeft het voor mekaar en gaat voor werk in eigen streek. 

Werken met het Office-pakket. Check. Documenten kopiëren. Check. Telefonische oproepen aannemen. Dubbelcheck. Dit is iets wat ik kan. Dit is iets wat ik wil. En de vijf jaar gevraagde ervaring? Aangezien het opgegeven profiel uitgaat van een secundair diploma, raap ik al mijn moed bijeen en besluit ik het er toch maar op te wagen. Ik pimp mijn cv nog een beetje, besteed geruime tijd aan een motivatiebrief. Ik druk besluitvaardig op de verzendknop. 

Letterlijk 1 minuut later rinkelt mijn gsm. Nog nooit meegemaakt. De vriendelijke mevrouw van het uitzendkantoor hangt aan de lijn. Ongevraagd krijg ik een resem tips voor mijn cv. (Heeft ze de krant gelezen of ben ik paranoïde?) Een aparte hoofding met “talenkennis” wordt aangeraden, is eigenlijk een must. Liefst niet gewoon vermelden onder vaardigheden. Of ik niet gezien heb dat er 5 jaar ervaring vereist is? En is afstudeerjaar 2013 correct? Ik beaam en sta weer met beide voeten op de grond.

De dag is nog niet gedaan. In de krant staat een publiekelijke brief van Fons Leroy. Aan mij gericht. Hij begint zelfs met “Beste Ellen". Tot voor kort kreeg ik moeizaam een antwoord op sollicitatiebrieven. Nu weet de VDAB-topman wie ik ben. David Lynch, anyone? Ik lees woorden van een man die pal achter zijn legioen arbeidsconsulenten staat. Meneer Leroy doet een warme oproep aan werkgevers uit mijn regio, op zoek naar een kritische, gemotiveerde werknemer. Mijn hart maakt een sprongetje. 

Hier is tenminste geen oorlog

Bizar, als je ineens mails krijgt van volstrekt onbekende mensen die je artikel hebben gelezen. Meestal zijn het korte berichtjes, afgestudeerden met een gelijkaardig verhaal als het mijne. In een notendop: sukkelmaster of –bachelor, veeeele sollicitaties, geen job. Varianten op hetzelfde thema. Ik hoor stemmen die de wanhoop nabij zijn, die het gewoon hebben opgegeven na jarenlang hun stinkende best te hebben gedaan. Ik hoor mensen die hun situatie relativeren onder het credo: het is hier tenminste geen oorlog. Ik krijg tips: onder je diploma gaan is een straatje zonder einde. Houd vol. Doe vrijwilligerswerk. Een hulpvaardige ziel geeft mij de naam door van een VDAB-Superman, een Hasseltse medewerker die in al zijn ijverigheid en door middel van een indrukwekkend netwerk mensen warempel aan een job helpt. Ik word ontroerd door het aanbod van een jonge psycholoog uit de buurt die zijn best wil doen me als vrijwilliger binnen te loodsen in zijn organisatie. Omdat hij nooit die kans heeft gekregen toen hij het zo nodig had. 
Ook potentiële werkgevers weten mij zowaar te vinden. 

Ik krijg opportuniteiten doordat ik een artikel schreef. Met andere woorden: ik creëerde een nieuwe kruiwagen zonder dat ik het in de gaten had. Mijn eigen kruiwagen, lees: kansen op de onzichtbare arbeidsmarkt, stond danig lek. Rijp voor de schroothoop.

Geen politici/bedrijfsleiders/zelfstandigen/belangrijke mensen in mijn buurt. Een moeder die zich al enkele decennia volledig geeft in één van de meest onderschatte jobs ooit: het doceren van de stelling van Pythagoras aan een bende puisterige pubers. Ik gruwel bij de gedachte. 
Een vader die zijn Zilveren Jubileum als buschauffeur al enkele jaren achter de rug heeft. Ook daar zou ik mezelf bezwaarlijk een aanwinst kunnen noemen. Blijft over: het jobaanbod online, in de kranten. Een  achtertuinvijvertje dat zwaar overbevist wordt. 

TV-programma's crashen in prime time?

Conclusie: blijkbaar moet je tegenwoordig creatief zijn om te bestaan voor een potentiële werkgever. Spring dus uit de band. Geraak zo gefrustreerd dat je een gepeperde mail stuurt naar de krant en wacht vervolgens op publicatie. Misschien kan er ook gedacht worden aan banners op vliegtuigen en luchtballons? Huis-aan-huis-flyers waarin je jezelf voorstelt en aanprijst? Tv-programma’s crashen in prime time? Andere originele tips zijn altijd welkom. Ze worden bij deze bewaard voor het nageslacht.