BLIKOPENER. Onze redacteur reist naar de Parijse banlieus en keert verontrust terug, wat we onthouden na de terreur en een warm medicijn tegen groeiend chagrijn
Foto: rr
Elke week geeft hoofdredacteur Karel Verhoeven u een inkijk in de redactie van De Standaard, en selecteert hij de opmerkelijkste artikels die de voorbije week onze kijk op de wereld hebben bijgesteld.

Als u één interview leest over de terreur, laat het dit zijn met Alain Grignard, commissaris bij de federale gerechtelijke politie, islamoloog en sinds 25 jaar betrokken bij de strijd tegen islamterrorisme. Begin deze week gaf hij zijn inschatting van de strategie van de terroristencellen. 'Syrië heeft alles anders en groter gemaakt. We zien nu jongeren die in drie weken tijd radicaliseren en naar Syrië vertrekken.' Grignard sust niet. 'Uiteraard kunnen de antiterrorismediensten meer personeel en meer middelen gebruiken. Maar we moeten de mensen niets wijsmaken'.
 

Een belangrijke opdracht voor ons als krant en u als burger is dat we er geen amalgaam van maken. De islam is niet onze vijand, laat staan de moslims. Maar dat de islam er helemaal niets mee te maken heeft, is natuurlijk ook onhoudbaar. In een zeer kritisch essay dat hij hij voor de aanslagen in Parijs schreef, roept de Franse filosoof Abdennour Bidar de moslimwereld op om het kwaad in de ogen te kijken dat als een kanker uit de islam geboren is en dat het gelaat van de islam gestolen heeft. 'Je zieke buik zal in de toekomst nog meer monsters baren zolang jij weigert de werkelijkheid onder ogen te zien.'
 

Meer dan drie miljoen Fransen trokken vorig weekend de straat op om de fundamentele waarden van de Republiek te verdedigen. De nationale eenheid leek ontroerend. Maar is ze reëel en blijft ze lang duren? Reporter Steven De Foer trok rond in de banlieus van Parijs. In dS Weekblad leest u zijn verontrustende verslag: ‘Van de idealistische un peuple se lève-retoriek van zondag blijft nog weinig over’, stelt De Foer vast. ‘In het theehuis van de Grote Moskee van Parijs vragen we advies aan een zeer gematigde imam, Nour Eddine Aoussat. ‘Het is niet normaal hoe makkelijk de gemoederen verhit raken.'’
 

Terwijl Charlie Hebdo op 5 miljoen exemplaren verschijnt met een cartoon van de profeet op de voorpagina, werd de querulante komiek Dieudonné opgepakt. Dieudonné speelt graag met antisemitisme en postte een ranzige grap over 'Charlie Coulibaly'. De persvrijheid voor de enen is ruimer dan voor de anderen. 'Ik vind de shows van Dieudonné ook vaak wansmakelijk', schrijft Dyab Abou Jahjah in een column. Maar hem vervolgen is al te selectief, betoogt Jahjah, en is een gevaarlijke antidemocratische daad. 'Weg met de gedachtenpolitie en inquisitie. Schaf al die wetten af. Zonder een open debat en vrije kunst sterft een democratie.'

 

We hebben een nieuwe Vlaamse euromiljardair. De West-Vlaamse ondernemer Filip Balcaen verkoopt zijn vinylbedrijf IVC aan de groep Mohawk, de Amerikaanse eigenaars van onder meer Quickstep, voor ongeveer één miljard euro. Balcaen schreef met veel lef en ondernemingszin een onvervalst West-Vlaams succesverhaal. Het is de tweede keer dat hij erin slaagt om een bedrijf tot wereldleider uit te bouwen en om het dan voor veel geld te verkopen. Dat legt meteen ook de vinger op een oude Vlaamse wonde, schrijft economieredacteur Pascal Dendooven. 'Vlaamse ondernemers bouwen met veel passie bedrijven uit, maar verkopen die dan even enthousiast weer aan buitenlandse groepen.' 
 

Al die angst dreigt ons nog introverter te maken, elk voor zich starend in de trein en koffiebar. Nochtans, praten met de onbekende die ons pad kruist, kan een warm medicijn zijn tegen het groeiende chagrijn, stelt Lennert Van Durme, een jonge medewerker bij De Standaard, vast. Lennert overwon zijn weerzin en sprak de voorbije maand 65 onbekende mensen aan. Op eentje werd hij verliefd. Met vele anderen had hij een warm contact. 'Een kort gesprekje voeren met een vreemde is als jezelf injecteren met een serum', schrijft hij.
 

De film Boyhood werd bekroond met een Golde Globe voor beste film. Iedereen enthousiast, overal ter wereld, ook op de redactievergadering. Eén reporter deed niet mee met de lofzang. Dus mocht hij het stuk schrijven. 'Don't believe the hype', waarschuwt Hans Cottyn. 'Als je de film ontdoet van de gimmick, blijft maar een kaal en karig verhaal over. Het is conservatieve kitsch.