Twintig jaar enfant terrible
Tom Barman (archiefbeeld) Foto: Photo News

dEUS viert zijn twintigste verjaardag met een best of-plaat en drie uitverkochte concerten in het Koninklijk Circus. De eerste show stond bol van ruig gitaarwerk en ruw sentiment.

‘Sorry dat we twintig worden.’ Tom Barman zei het zo goed als letterlijk aan het begin van dit eerste van drie Brusselse verjaardagsconcerten. Een rockgroep zo rusteloos en weerbarstig als dEUS wil, begrijpelijk, het liefst voor eeuwig een tiener blijven. In het Koninklijk Circus diepte ‘Antwerp’s finest’ nog eens het enfant terrible in zichzelf op. Nu ja, in dEUS schuilt al sinds het prille begin een oude wijze man en ook die mocht de kop opsteken in Brussel.

De jongens hadden veel radiohits bij elkaar gesprokkeld (die greatest hits-plaat moet toch een béétje verkopen) en trakteerden de grootste dEUS-freak hier en daar op een folietje.

Opener Via spoelde elegant aan: een opvallend teder begin voor wat een feestconcert hoort te zijn. The architect zit dEUS eindelijk als gegoten, nadat de groep live lang worstelde met zijn uitvoering. Een lekker ongemakkelijk schurend Constant now en een ietwat gammel Eternal woman zwengelden dEUS’ dieselmotor aan. Mauro Pawlowski trapte als eerste op het gaspedaal. In Instant Street geselde hij zijn gitaar en schreeuwde hij zichzelf schor terwijl hij zijn instrument boven de schouder tilde. En kijk, de song nam fluks zijn ware punkrockgedaante aan. Straf.

Fell off the floor man werd gestript tot gedegenereerde discorock. Barman liet de groove stilvallen met een komisch “Barbra Streisand!”, het boeltje ontplofte en Pawlowski en bassist Alan Gevaert pakten uit met het soort falset dat bij een stervende eunuch past. Slokje water, jongens?

Op het vlak van contemplatieve melancholische songs kent dEUS nog steeds zijn gelijke niet in ons land. Wake me up before I sleep werd opgedragen aan Luc De Vos van Gorki omdat die van het liedje hield. Even woei er vrieskou door het Koninklijk Circus. Een mistig Smokers reflect joeg nog meer ijspegels over onze ruggengraat. Het oudje Right as rain zat in de set “aangezien mijn moeder voor de eerste keer in tien jaar nog eens komt kijken”. Barman kondigde het liedje aan als ‘een liedje over haar echtgenoot’: een middernachtelijke postrockballade waarmee de zanger zijn overleden vader eerde.

Vergeleken met al die zinderende weemoed voelde de Belpopkassieker Hotellounge een beetje aan als een verplicht nummertje: suf en te weinig doorbloed. Veel beter was de koortsdroom die Bad timing heet, badend in ijzig blauw licht, halverwege doorzeefd met meedogenloze strobo’s.

Wanneer Barman en co. de duivel op de hielen trapten, etaleerden ze internationale klasse. Quatre mains pakte uit met een motherfucker van een groove die de funk een hak zette. Sun Ra profiteerde van Mauro’s demonische hardrockkreten en ontsteeg zichzelf. ‘Roses’ werd haast opgeslokt door zijn eigen neurose. En ja, Suds & soda sloot voorspelbaar af, maar vonkte als nooit voorheen.

Zolang dEUS zijn twijfelachtige status van ‘elder statesmen of rock’ zo driftig blijft saboteren, zal de groep interessant blijven. God verhoede dat salonfähigkeit ooit zijn dreiging overschaduwt. Fingers crossed.

Gezien op 19 december in het Koninklijk Circus, Brussel