BLOG. België draagt (eindelijk) bij, rijke Vlaanderen haakt af
Een fabriek in Yutian, 100 kilometer ten oosten van Peking. Zonder inspanningen van China kan het klimaatprobleem niet worden opgelost. Foto: AFP

Joeri Thijs vertegenwoordigt deze week de belangen van Greenpeace op de klimaattop in Lima. Hij bekijkt de gebeurtenissen door de ogen van een lobbyist, maar laat af en toe ook zijn innerlijke activist spreken.

En toen kwam België over de brug. Op een ezelsdrafje. Met de gisteren aangekondigde stortingen in het Groene Klimaatfonds van 50 miljoen euro van de federale, 1 miljoen euro van de Waalse en 600.000 euro van de Brusselse regering red je de wereld niet, maar kom: het is wel een bijdrage die de vergelijking met de meeste andere landen kan doorstaan.

Brussels minister Céline Fremault (CDH) mocht hier in Lima het applaus ontvangen. Zou zij gemerkt hebben dat het obligaat klonk en gepaard ging met meewarige blikken van de toehoorders? Want België laat hier niet bepaald een gezwinde indruk na.

De bijdrage van de Vlaamse regering? Nul euro. U leest het goed: 0 euro. Vlaams minister Joke Schauvliege (CD&V) verkondigde vorige week nog wijd en zijd dat ze vond dat ze goed bezig was inzake klimaatbeleid, maar het rijke Vlaanderen meldde gisteren droog dat het geen euro veil heeft voor de wereldwijde strijd tegen de gevolgen van de klimaatverandering. Tot zover de verantwoordelijkheidszin. Dat het arme Zuiden zijn plan maar trekt. De initiatiefnemers van Klimaatzaak zijn niets te vroeg met hun rechtszaak gestart.

Met de komst van ministers en staatshoofden verandert de dynamiek op de klimaattop. Secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon zette na het filibusteren van de afgelopen dagen een nieuwe toon en wees alle landen op hun zware verantwoordelijkheid. Ook de ministers spraken erg ambitieuze taal. Boliviaans president Evo Morales bijvoorbeeld klaagde de nefaste invloed van het kapitalisme en de consumptiemaatschappij aan. De uitdaging is nu om die stoere taal te vertalen in de concrete onderhandelingen over de tekst.

China moet uit slachtofferrol kruipen

Cruciaal in de uitkomst van Lima is duidelijkheid over wat landen precies op tafel moeten leggen in het voorjaar 2015 om uiteindelijk te komen tot een geloofwaardig akkoord in Parijs . Concrete afspraken over de nationale toezeggingen dus. Eén van de gevoelige elementen is of klimaatfinanciering in die engagementen moet zitten. Landen in ontwikkeling vinden van wel, maar ontwikkelde blokken als de VS of de EU remmen te harde financiële beloftes in de tekst af.

Ontwikkelde en ontwikkelingslanden staan nog steeds mijlenver van mekaar over de verdeling van de inspanningen. Beide partijen hebben een punt. Er is de historische verantwoordelijkheid van de ontwikkelde landen, dus zij moeten de grootste inspanningen leveren. Maar een land als China bijvoorbeeld wentelt zich te nadrukkelijk in zijn historische rol van land in ontwikkeling. Het is de grootste CO2-uitstoter wereldwijd, punt aan de lijn. Zonder China kan het klimaatprobleem niet van antwoord gediend worden.