‘Waarom krijgen tweeverdieners die bewust voor kinderen kozen nog kindergeld?’
Foto: Marco Mertens

Acteur Herman Verbruggen is zijn klungelige en stille personage Marc Vertongen niet, zoveel is duidelijk. In het Radio 2-programma ‘De Rotonde’ nam hij geen blad voor de mond toen hij het had over de maandelijkse kinderbijslag. ‘Waarom krijgen tweeverdieners zoals ik kindergeld?’, vroeg hij zich luidop af.

Het gesprek tussen presentatrice Christel Van Dyck en Herman ‘Marcske’ Verbruggen ging eigenlijk over hoe hij als kind zakgeld kreeg. ‘Sommige kinderen kregen thuis zakgeld, waar ze dan hun plan mee moesten trekken. Bij ons thuis was er een vertrouwenssysteem. Mijn ouders lieten altijd duidelijk verstaan dat ze het geld niet door ramen en deuren gooiden, maar als het nodig was om geld uit te geven dan was dat zo. Als je kosten hebt schrijf je die op, was de regel’, vertelde de acteur.

‘Iedereen heeft recht op kinderen’

Toch heeft hij nooit geprofiteerd van dat systeem. Want pas wie onder zijn stand leeft is echt rijk, redeneert Verbruggen. Meteen maakte hij de link met hoe mensen vandaag leven. Volgens Verbruggen leven we in België allemaal boven onze stand, omdat het idee heerst dat je niet aan de lonen van de mensen mag komen. ‘Maar het wordt hoog tijd dat mensen beseffen je geen geld kan maken dat er niet is. Het kindergeld bijvoorbeeld: waarom krijgen mijn vrouw en ik kindergeld?’

Zijn redenering is eenvoudig: zijn vrouw Petra en hij gaan allebei werken en kozen bewust voor hun kinderen Roos en Billie. ‘Kindergeld geven aan tweeverdieners, dat is pas boven je stand leven als maatschappij. We zouden beter enkel geld geven aan mensen die het nodig hebben, die het financieel moeilijk hebben omdat ze niet kunnen werken door omstandigheden. Want iedereen heeft recht op kinderen’, vindt Verbruggen.

Kinderen als tomatenplanten

Wie deze uitspraken al opmerkelijk vond van het klungelige en stille ‘Marcske’ van De Kampioenen, werd overigens op nog straffere uitspraken getrakteerd. Of wat dacht u van ‘Kinderen zijn schitterend, maar als ze klein zijn dan moet je als ouder enkel geven-geven-geven. Pas als een kind zijn persoonlijkheid bovenkomt wordt het boeiend. Daarvoor zie je het leven wel groeien, maar boeiend is dat niet. Dat is zoals een tomatenplant: ook boeiend, maar pas als er tomaten aan hangen’, verklaarde Verbruggen.

Toen Christel Van Dyck vervolgens opmerkte dat de mensen dat dergelijke uitspraken niet gewoon zijn van ‘Marcske’, had Verbruggen nog één boodschap. ‘Dat is allemaal maar fictie é mannekes!’