Is Brussel een ‘verborgen stad’ als het op berichtgeving in deze krant aankomt? Veel lezers vermoeden het, Tom Naegels vermoedde het, maar de feiten spreken dat tegen. Brussel wordt niet ondergesneeuwd door Gent of Antwerpen – al is de aandacht niet helemaal evenredig.

Eindelijk eens een reeks die zich afspeelt in Brussel! Dat dacht ik toen vorige week het prima ‘Verborgen stad’ volgde, de reportagereeks over het traject van nieuwkomers in de aankomstwijken. Mijn aanvoelen was immers dat steden als Antwerpen en Gent voortdurend op de nationale pagina’s belandden, maar dat onze hoofdstad, nochtans veel groter, minder in het nieuws zit. Een aanvoelen dat werd versterkt door ‘Antwerpen-Gent: het grote mobiliteitsdebat’ (DS 25 oktober) , waarin schepenen Filip Watteeuw en Koen Kennis elk aan een zijde van de Grote Vlaamse Breuklijn mochten plaats nemen: de klimaatvriendelijke fietsersstad Gent versus grande autoroute nationaliste Antwerpen. Maar potverdek’, dacht ik, Brussel stond negen maanden geleden al in de krant met een ambitieus mobiliteitsplan! (‘Een nieuw hart voor Brussel’, DS 1 februari ) Is het niet logischer om de hoofdstad in oppositie te zetten tegen de tweede grootste stad van het land?

Ik ben niet alleen met die indruk. Vrij geregeld mailen Brusselse lezers me dat ze hun stad missen in de berichtgeving. Recent nog, bij de voorstelling van het Vlaamse regeerakkoord, mailde een lezeres dat de krant met geen woord repte over welk effect de beslissingen op Brussel zouden hebben. Héél erg zijdelings stond er in een analyse over Open VLD dat ‘het Brusselfonds werd gehalveerd’, maar dat was het.

‘Goed, maar de Septemberverklaring zélf sprak ook nauwelijks over Brussel’, zegt Maarten Goethals, die op de Wetstraatredactie de Brusselse politiek volgt. ‘Eén zinnetje over het Nederlandstalig onderwijs in de hoofdstad, en hoe belangrijk dat blijft. Dat was het. En toen we Sven Gatz interviewden bij zijn aanstelling tot minister van Cultuur, Media, Sport en Brussel, heb ik hem gevraagd naar zijn intenties voor Brussel, maar daar wilde hij toen nog niet op ingaan.’ (‘Een kunstenaar moet niets’, DS 5 september ) Toen ik hem gisteren sprak, was Goethals overigens net Gatz’ beleidsbrief over Brussel aan het lezen. Dat zou moeten betekenen dat de Brusselse lezeres vandaag (eindelijk) geïnformeerd wordt over de Vlaamse plannen met haar stad.

Gent komt er bekaaid vanaf

Toen ik de berichtgeving over de drie steden – Brussel, Antwerpen en Gent – meer in detail bekeek, bleek overigens dat veel minder sprake is van een onevenwicht dan ik dacht. De afgelopen maand verschenen er op de nationale pagina’s van de papieren krant 38 stukken die rechtstreeks betrekking hadden op de stad Brussel. (Ik formuleer het op die manier, omdat veel nieuws zich in Brussel afspeelt zonder iets met Brussel te maken te hebben, de vakbondsacties bij het MR-hoofdkwartier bijvoorbeeld.) Het waren stukken over de besparingen in de federale instellingen en of directeur zijn van De Munt een politieke neutraliteit moet inhouden, het dispuut tussen de Brusselse en federale regering over het uitlenen van een (federale) kunstcollectie voor een nieuw op te richten (Brussels) museum, de plannen voor een nieuw cultureel centrum in Ruisbroek. Veel cultuur dus – logisch gezien de actualiteit – maar ook: de Hasseltse school die niet naar Brussel op uitstap durfde komen, de komst van Community Land Trust, een fotoreeks over wilde dieren in de stad, pendelaars die vaker de auto laten staan, Fast-teams voor vrachtwagens op de Ring, een nieuwe campus in Ukkel die psychosociale hulp biedt voor jongeren, opinies van Béatrice Delvaux en Luckas Vander Taelen. En de zes dubbele pagina’s van ‘Verborgen stad’.

Antwerpen kwam in diezelfde periode 26 keer in het nationale nieuws. En tot mijn verrassing kwam Gent er bekaaid vanaf met negen keer. (Andere steden bestaan niet: Mechelen twee keer, Leuven drie, Vilvoorde haalt zes dankzij Syrië, Uplace en de gesloten sikh-tempel.)

De strikt politieke berichtgeving over de hoofdstad en haar instellingen staat wel op een laag pitje. Daar moet ik al over een heel jaar gaan turven, en op alle platformen van de krant, om zes stukken te vinden waarin minister-president Rudi Vervoort prominent aan het woord komt. (Het grootst in een interview op 4 september.) Op 15 juli publiceerde De Standaard een ruime analyse van het Brusselse regeerakkoord, gecombineerd met een interview met Guy Vanhengel, en in de aanloop naar de verkiezingen publiceerde de krant ook het rapport van de vorige regering. Dat rapport was negatief, er verscheen ook een bestraffend redactioneel commentaar bij dat het belang ervan voor heel Vlaanderen benadrukte. Je zou verwachten dat de krant zo’n regering dan extra nauwgezet in de gaten houdt. (Maarten Goethals vertelt me dat hij een stuk klaar had over de beleidsverklaring van Vervoort dat te elfder ure sneuvelde toen de discussie losbrak over de oude Facebook-post van Theo Francken.)

Is het te weinig? Het is meer dan de ergste somberaars denken, en het is fair om op te merken dat de krant, in haar berichtgeving over steden, in de eerste plaats thematisch werkt: verhalen over mobiliteit, radicalisering of cultuur spelen zich af op die plaatsen waar een gebeurtenis er aanleiding toe geeft. Niettemin zou je verwachten dat Brussel door zijn grootte, en door het belang van de ontwikkelingen die zich daar op grotere schaal dan elders voordoen, meer van die verhalen zou genereren dan nu al het geval is.

INFO

De ombudsman houdt de redactie van De Standaard wekelijks een spiegel voor. Opmerkingen over journalistiek in De Standaard kan u melden via ombudsman@standaard.be en via www.standaard.be/ombudsman, waar u ook links vindt naar zijn Facebook- en Twitterpagina (@OmbudsDS)