REVIEW CACTUS Massive Attack (*****) Britse trip hoppers tekenen voor majestueus hoogtepunt
De gastvocalen van Martina Topley-Bird (archiefbeeld) lieten het publiek wegdromen op 'Psyche'. Foto: epa/belga
Massive Attack heeft met een keizerlijke grandeur de laatste festivaldag van het Cactusfestival in Brugge afgesloten. De Britse oervaders van de trip hop wisten meer dan te overtuigen met een stevig uitgebalanceerde set die het midden hield tussen de te verwachten klassiekers en enkele minder voor de hand liggende nummers. Meteen één van de hoogtepunten van deze al aardig voorziene festivalzomer.

Bands die van bij de eerste drie akkoorden zorgen voor haren die ten berge rijzen en monden die openvallen, zijn niet bepaald dik gezaaid. Tool bijvoorbeeld hoort bij dat selecte kransje en na vanavond weten we ook zeker: Massive Attack geldt gewoon als één van de aanvoerders van dit gezelschap.

Het enige wat deze Britse trip hoppers nodig hebben is een goed geluid. De steengoede nummers en de allesoverdonderende beeldschermen doen de rest. Met uiteraard de usual suspects 'Paradise circus', 'Angel' en natuurlijk 'Tear drop' wist Massive Attack met de vingers in de neus het massaal opgekomen publiek voor zich te winnen. Pure magie!

Toch teerde Massive Attack niet enkel op de platgereden paden, integendeel. Met 'Battlebox 001', 'Risingson', 'Safe from harm' en 'Inertia creep', werden al minder voor de hand liggende songs uit de doos getrokken. Die werden echter met zo'n bravoure en precisie gebracht dat ze allesbehalve misstonden in deze weergaloze set vol hoogtepunten.

Een set die mede door de opstelling van twee drummers nog lang zou nazinderen. Een set ook waarin als vanouds de gastvocalisten een hoofdrol innamen. Horace Andy stuwde 'Angel' naar een absoluut hoogtepunt, terwijl Martina Topley-Bird even daarvoor het publiek had laten wegdromen op 'Psyche'. De hoge noten die Deborah Miller door de boxen liet schallen op 'Safe from harm' en vooral 'Unfinished sympathy' sloegen ons pas echt met verstomming.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar het is de organisatie uiteindelijk gelukt om plaats te voorzien voor de beruchte videoschermen van de Britse oertrip hoppers. Videoschermen met beelden die naadloos aansloten bij de sfeer van ieder nummer. Beelden die nu eens zorgden voor een vluchtige numerieke en beklemmende sfeer, dan weer voor een warme psychedelische gloed. Van binaire poëzie naar onbehaaglijke oorlogsbeelden, zoals bijvoorbeeld bij 'United Snakes'.

Op een gegeven moment zagen we zelfs onze eigen krantenkoppen passeren, van triviaal tot domme weetjes. Het vluchtige, maar tegelijk grove, karakter van onze maatschappij in beeld gegoten.

Voor wie er aan mocht twijfelen: het mag vier jaar geleden zijn dat er met 'Heligoland' nog vers voer bij de platenboer te vinden was, live overtreft Massive Attack nog steeds alle stoutste verwachtingen.