REVIEW CACTUS Mogwai (***) Postrock met de rem op
(archiefbeeld) Foto: epa
De Schotse postrockers van Mogwai brachten op de laatste dag van het Cactus-festival een eerder gereserveerde set, die allesbehalve teleurstelde maar ook niet de beklijvende indruk naliet die we van hen gewoon zijn.

Mogwai had niet de intentie om verschroeiend tekeer te gaan op dit familiefestival en stuurde vooral de gestroomlijnde, eerder filmische klassiekers over het festivalterrein. Ideaal voor de bezoekers van Cactus om achterover weg te dromen in een sluimerende vooravondzon, of om rustig bij te babbelen bij het welgekomen gerstenat. 

Let op, Mogwai mocht dan vooral putten uit de zweverige, dromerige vaatjes, teleurstellen deden de Schotten bijlange niet. Met 'White noise', 'Rano Pano' en uiteraard 'New paths to Helicon, Pt 1.' haalde Mogwai meer dan genoeg materiaal boven om ook de doorwinterde fans te plezieren. Hier en daar werden toch de scherpere kantjes bovengehaald, tot groot genoegen van de talrijke fans voor het podium. Met 'I'm Jim Morrison, I'm dead', 'How to be a werewolf' en 'Mexican Grand Prix' werd toch gestaag naar een hoogtepunt gewerkt.

Het mag evenwel duidelijk zijn: er is een groot verschil met deze postrockers in zaal of in een tent en Mogwai op het podium van een meer festival met een iets gevarieerder publiek. Waar we in de AB eerder dit jaar omvergeblazen werden door een weergaloze wall of sound, konden we ons nu niet ontdoen van de indruk dat er een beetje met de rem op gespeeld werd.