BLOG. Een bikini dragen op zijn Braziliaans
Een bikini van Lenny Niemeyer Foto: rr
Na een jaar São Paulo ben ik al een heel klein beetje Braziliaans geworden. Zo kom ik bijvoorbeeld al eens tien minuten te laat op een afspraak zonder me schuldig te voelen. En ik haal mijn neus niet meer op voor een bord rijst met bruine bonen en vreemde stukken varkensvlees. Maar het summum van Braziliaan zijn, onbezorgd het strand op gaan in een minibikini, zal ik nooit bereiken.

Ik vind zo'n typisch Braziliaanse fio dental tussen de billen - letterlijk vertaald flosdraad of string - ten eerste niet mooi en ten tweede niet comfortabel. Geef mij maar een grote bommabroek. Iets wat de Brazilianen verafschuwen. Wanneer ik in mijn retromodel met pijpjes op het strand of aan het zwembad verschijn, zie je ze denken: 'Waarom doet iemand in godsnaam zo'n ouderwets gedrocht aan?' Op het strand kan ik niet verstoppen dat ik een gringa ben.

Op de praia frons ik op mijn beurt vaak de wenkbrauwen of moet ik proberen om mijn lach in te houden wanneer ik mijn medezonnekloppers begluur. Het gepronk. Het geflirt. Zulke kleine lapjes stof. Die strakke Speedo's (ook voor mannen geldt: hoe kleiner en spannender de zwembroek, hoe beter). Maar tegelijk vind ik het toch bewonderenswaardig hoe Brazilianen - mannen en vrouwen, jong en oud, dik en dun, Paulistano's en Carioca's, zelfverzekerd en zonder enige schaamte op het strand paraderen.

Het strand is hun catwalk. Zelfs al hebben ze allesbehalve een lichaam als dat van Gisele Bündchen. Kin omhoog, borst vooruit. Een houding waar ik nog iets van kan opsteken. Minder complexen hebben, meer foert zeggen. Brazilianen staan over het algemeen relaxed in het leven en maken zich dus geen zorgen over hoe hun - soms welgevormde - billen er uit zien in een string of Speedo. Integendeel, ze zijn trots op hun bum bum (achterwerk) en tonen hun lichaam graag in vol ornaat.

Aangezien Braziliaanse vrouwen een groot deel van hun leven doorbrengen aan een strand kan Brazilië beschouwd worden als het land van de bikini's. Elk seizoen komen designers op de proppen met nieuwe modellen, trends en materialen. Ontwerpster Lenny Niemeyer wordt aanzien als de koningin van de badmode. Haar gelijknamige merk - opgericht in 1993 - staat synoniem voor beach couture: de bedoeling is om haar creaties ook op andere plekken dan het strand te dragen. Met haar innovatieve en vaak architecturale ontwerpen en de lancering van after beach-collecties veranderde ze de Braziliaanse badmode en groeide Lenny uit tot een heus modeicoon. De ontwerpster zou zo'n 350.000 bikini's per jaar verkopen, haar defilés in Rio de Janeiro worden met tranen en staande ovaties onthaald.

'Vooral vrouwen in Rio de Janeiro pronken graag met wat ze hebben', zegt Lenny. 'Het grote verschil tussen Carioca's en Europese vrouwen is dat Carioca's trots zijn op hun achterwerk en er zoveel mogelijk van willen laten zien. Ze dragen bijna dagelijks een bikini en hebben dan ook een hele collectie om uit te kiezen. In tegenstelling tot Brazilië waar het hele jaar zomert, is de zomer in Europa zeer kort. Europese vrouwen zoeken in plaats van modieuze bikini's vooral praktische stuks die bijvoorbeeld snel drogen. Maar we zien toch veranderingen: enkele jaren geleden moesten we onze modellen nog aanpassen aan de Europese stijl en aan iedere kant van een bikinibroekje vijf centimeter toevoegen. Tegenwoordig is dat slechts maar een centimeter meer.' De Europese vrouwen worden dus iets Braziliaanser. Maar we kunnen ons nog meer laten inspireren door de Braziliaanse vrouwen volgens Lenny. 'Jullie kunnen nog iets opsteken van ons zelfvertrouwen en onze relaxte, informele manier van doen. Brazilianen nemen het leven luchtig op.'

En hoe moet dat dan precies, met meer zelfvertrouwen naar het strand trekken? 'Comfort brengt meer vertrouwen. Eerst en vooral moet een vrouw haar lichaam begrijpen. Dan kan ze een model uitkiezen dat haar lichaam flatteert en haar op haar gemak laat voelen.'

Comfort en gemak. Bommabroeken met pijpjes dus.

Kim De Craene-Bombonati werd verliefd op een Braziliaan, trouwde met hem en schippert daardoor al twee jaar tussen Antwerpen en het goed 9.700 kilometer verder gelegen Braziliaanse São Paulo.