REVIEW. Metallica (****) Nog iemand een gitaartje?
Foto: Koen BAuters

Metallica speelde in Werchter ‘op aanvraag’: fans konden via hun website kiezen welke nummers ze graag wilden horen. En dat waren blijkbaar oude nummers, uit de tijd dat de gitaren bij de band nog geen snelheidsbegrenzers hadden.

Nu nemen we dat soort acties meestal met een korrel zout: Metallica zal zelf ook wel zin hebben gehad om terug naar hun roots te keren. En de oproepen om te sms’en waren een beetje opdringerig en goedkoop. Maar goed: je moet het maar durven, op een festival openen met nummers als ‘Battery’, ‘Welcome Home (sanitarium)’ of ‘Creeping Death’. (James Hetfield wist zelf niet zeker meer of het uit hun tweede plaat Ride The Lightning kwam: jawel!) De symfonische Metallica was even heel ver weg.

Die nummers waren in onze herinnering wel korter, want Kirk Hammett mocht erop los soleren, wat bij hem gelukkig nooit vervalt in virtuoze krachtpatserij. Op de wei werd ondertussen wild enthousiast gereageerd op ‘And Justice for all’ en ‘For whom The Bell tolls’; tijdens ‘Blackened’ werden we echt waar getrakteerd op wilde rondedansen van mensen die ‘expectation! Liberation!’ scandeerden.

Thrashmetalset of niet, ‘Nothing else matters’ ontbrak niet, ingeleid door een mooi gitaarriedeltje van Hammett. En gevolgd door het al even onvermijdelijke ‘Enter sandman’.

De fans op de wei konden sms’en voor een van drie songs: het werd ‘The day that never came’. Met ‘Seek & destroy’ erachteraan - van hun eerste plaat Kill ‘em all. Een stevige set, een cadeau voor de fans van het eerste uur, en een geslaagde zet van Metallica.