REVIEW. The Rolling Stones laten Werchter rocken
Mick Jagger, nog magerder dan anders, dartelde ondanks zijn zeventig lentes met de energie van een jonge knaap over het podium. Foto: Koen Baumers
Nee, The Rolling Stones hadden geen last van krakende knoken. De roedel grijze rockers beloonde een geduldig publiek met een gulle set songs uit de canon van de rock-'n-roll. TW Classic kon zich geen betere 'classic' act dromen.

Het was een grijze dag, met flink wat miezerige regen, maar die was snel vergeten toen metershoge vuurtoortsen Jumpin' Jack flash deden ontvlammen. De riff van de single uit 1968 waarmee de groep na een psychedelisch uitstapje terugkeerde naar de rauwe r&b, rolde getaand als de huid van Keith Richards over de weide.

The Stones stonden al voor de zesde keer in Werchter, de eerste keer in 1995, de laatste keer in 2007, maar zelden klonken ze zo gespierd en afgetraind. Goed, de knoestige vingers van Keith Richards gleden al eens tussen de snaren, en soms leken de drums en de toetsen over elkaar te buitelen, maar al bij al hoorden we een strakke band, met weinig toeters en bellen die de boel verstoorden.
 
Mick Jagger, nog magerder dan anders, dartelde ondanks zijn zeventig lentes met de energie van een jonge knaap over het podium. Enkele maanden geleden ging hij door diepe rouw nadat zijn vriendin L'wren Scott uit het leven was gestapt, maar de kwieke overgrootvader, die inmiddels een 27-jarige balletdanseres aan de haak zou hebben geslagen, was in opperbeste stemming. 
 
Hij paaide de fans met Nederlandse zinnetjes als 'Profisjiat aan de rooje dooivels' en 'Joelie zaain een vantastisch poebliek' en liet geen moment onbenut om naar het uiteinde van de catwalk te rennen om iedereen mee te trekken. De lenige kattenmens was nog goed bij stem ook.
 
Tijdens hun 14 On Fire-tournee variëren de eerste paar songs. Daarna volgt een voorspelbare maar indrukwekkende hitradio. Zo hoorden we vooraan You got me rocking en It's only rock 'n' roll, twee nummers waarbij de gitaren duchtig gevierd werden, en Tubmling dice, met een warme sax van Bobby Keys.
 
Wild horses, een bloedmooi countryrockmoment, zongen Jagger en Richards als twee oude overlevers in duet. Met Doom and gloom, het recentste nummer in de set, zochten ze de rockgitaren weer op en Out of control knipoogde soulvol naar het van The Temptations bekende Papa was a rolling stone.
 
Jagger eerde de pas overleden Bobby Womack met diens It's all over now, waarmee The Stones vijftig jaar geleden hun eerste nummer 1-hit scoorden. Zo kreeg je meteen ook een glimp van de blues en r&b waaruit hun songs destijds in de sixties geboren werden. 
 
Nog zon koortsachtig moment: Midnight rambler, met als gast eertijds gitarist Mick Taylor, een lang uitgesponnen bluesopera die verwees naar een tijd toen de band nog gevaarlijk was.
 
Keith Richards mocht pronken als een oude piraat met You got the silver, een roestige countryrockparel uit 1969, en Can't be seen, dat de set wat deed doodvallen. 
 
Maar toen kwamen de prijsbeesten: de discopastiche Miss you, een broeierig Gimme shelter, een apocalyptische song uit de tijd van de Vietnamoorlog, het in een demonische rode gloed gehulde Sympathy for the devil, Start me up en Brown sugar. Na dik twee uur deed groep uitgeleide met You can't always get what you want, met koor, en (I cant get no) satisfaction, met vuurwerk.
 
Was dit hun laatste keer? Die vraag werd in 1995, toen ze voor het eerst sinds lang in België aantraden, ook al gesteld. Als rock-'n-roll tijdloos is, is hij ook leeftijdloos, dus zit er maar één ding op: spelen tot ze erbij neervallen.



Setlist

Jumpin’ Jack Flash
You Got Me Rocking
It’s Only Rock ‘N’ Roll (But I Like It)
Tumbling Dice
Wild Horses
Doom And Gloom
It’s All Over Now
Out Of Control
Honky Tonk Women
You Got The Silver
Can’t Be Seen
Midnight Rambler
Miss You
Gimme Shelter
Start Me Up
Sympathy For The Devil
Brown Sugar


You Can’t Always Get What You Want
(I Can’t Get No) Satisfaction