Tien redenen om naar de Eurovisiefinale te kijken
Foto: Frank Augstein, AP
Oké, er is een vrouw met baard, een schaatser en een uit de hand gelopen Poolse decolleté. Maar het is bij momenten de gigantische productie die met de aandacht gaat lopen. Tien blikvangers van de Eurovisiefinale zaterdag.

Georgië wilde een parachute op het podium, Montenegro een schaatser en Azerbeidzjan een trapeze: ze kregen het allemaal. Het festival vindt dit jaar plaats op een voormalige scheepswerf, het podium werd een technisch pièce de résistance. Achter het podium werd een LED-scherm van 1200m² gebouwd, de vloer werd drukgevoelig gemaakt, en omgeven door duizenden liters water. Daar hebt u meteen een eerste reden om te kijken. De overige negen vindt u onder de inzendingen.

Conchita Wurst | Rise Like A Phoenix

De voor de hand liggende mopjes over de Oostenrijkse inzending hebben ondertussen een even lange baard als de zangeres in kwestie. Wurst is de hype van dit songfestival, haar nummer 'Rise Like A Phoenix' lijkt een open sollicitatie om de soundtrack van de volgende Bondfilm in te zingen. Maar goed, het blijft voor veel kijkers vooral een nummer dat je gezíen moet hebben. Of hoe een baard soms effectiever met de aandacht gaat lopen dan vuurwerk, een parachute of twee Kelten in kilt. 

Sanna Nielsen | Undo

Het Eurovisiesongfestival leeft in Zweden: de voorrondes van Melodifestivalen houden het land elk jaar in de ban. Winnares Sanna Nielsen is de absolute favoriet van de bookmakers, en brengt een ballade in de meest klassieke zin van het woord. Benieuwd of ze het Songfestival voor de zesde keer naar Zweden weet te lokken. 

The Common Linnets | Calm After The Storm

Volgens de geruchten kunnen ze elkaar niet luchten. Volgens diezelfde geruchten arriveerden ze daarom apart in Kopenhagen. Waar of niet, op het podium is er alvast niets van te merken. Ilse DeLange en Waylon brengen een intimistisch countrynummer dat de zaal drie minuten lang maar een vierkante meter groot maakt. 'Calm After The Storm' verrast, lijkt in niets op het popgeweld dat eraan voorafgaat of volgt, en kruipt meteen onder uw huid. 

Donatan & Cleo | My Slowianie - We Are Slavic

Voor een rondje nietsverhullende decolletés kan u dit jaar bij de Poolse inzending terecht. Donatan & Cleo parodiëren de reputatie van Poolse vrouwen. Een rits folkloristische danseressen en een rappende zangeres, gecombineerd met functioneel naakt? Polen had het finaleticket sneller op zak dan u 'postorder bruid' kon zeggen.

Twin Twin | Moustache

Frankrijk stuurt een lightversie van Stromae. Het trio noemt zichzelf representatief voor de YOLO-generatie, en zo zien de drie er ook uit. De clip voorspelt vooral camp, de hamvraag is dus wat de groep uit zijn mouw schudt op het podium. 

Tolmachevy Sisters | Shine

Rusland beëindigde de eerste halve finale met een ticket voor de finale en boegeroep van het publiek. Niet dat het aan de Tolmachevy Sisters lag: de tweeling was het slachtoffer van de huidige moeilijke relatie tussen Rusland en Oekraïne. De zussen brachten een middelmatig nummer waar vooral de gigantische wipplank op het podium gedenkwaardig was. 

Firelight | Coming Home

Mumford&Sons heeft er een broertje bij: Firelight haalt de gitaren boven voor 'Coming Home'. Zanger Richard Micallef hield het in de familie en vroeg zus Michelle als tweede stem. Moest u het zich afvragen: ja, hij houdt echt een dulcimer vast.

Emma Marrone | La Mia Città

Oostenrijk stuurt een vrouw met baard, Italië een vrouw met ballen. Emma Marrone brengt stevige electropop, al valt het af te wachten hoe haar nummer overkomt op het podium.

Carl Espen | Silent Storm

De Noor Carl Espen lijkt als rocker niet helemaal op zijn plaats op het Eurovisiesongfestival. Hij zingt echter loepzuiver, en brengt een verrassend nummer. Een rustpunt in de finale.