De droom van Eric Domb
Béatrice Delvaux

Kan Wallonië dan echt niets goed doen? Toen ik dat in september 2013 vroeg aan Eric Domb, de baas van Pairi Daiza (de komst van de panda’s was net aangekondigd en het gekibbel tussen noord en zuid was al begonnen), moest hij lang nadenken over zijn antwoord. ‘Ik ben misschien een domme optimist, maar ik denk dat er veel is dat de Vlamingen niet weten. Bart De Wever evenmin, want ik kan mij niet voorstellen dat hij te kwader trouw iets zou ontkennen dat zo evident is.’ Waarna hij over de Antwerpse subsidies begon.

Enkele maanden later leeft in het zuiden van het land het gevoel dat Vlaanderen in de zaak van de panda’s een slechte verliezer is. Waarom anders al die woordspelingen, beschuldigingen, grapjes en pandakostuums, terwijl in een ander land iedereen trots zou zijn op wat Domb heeft gepresteerd? Waarom stigmatiseert men eerst een Wallonië ‘dat op kosten van Vlaanderen leeft’ als een ‘gewest van steuntrekkers, werklozen en luiaards’, en weigert men vervolgens een onbetwistbaar succes te erkennen? Onbetwistbaar, want Pairi Daiza werd in 2013 door een internationale jury uitgeroepen tot de beste dierentuin van de Benelux. Zou dat succes een storend antwoord zijn op de valse bankbiljetten, een bestelwagen vol, die jaren geleden in Strépy werden uitgedeeld om de beruchte transfers van het noorden naar het zuiden te symboliseren? Zou het succes van Eric Domb als ondernemer botsen met een cliché dat men in geen geval wil nuanceren? Meer dan één Waal denkt er zo over.

‘Ik wil niet dat Pairi Daiza een Waals symbool wordt’, zei Eric Domb vorig jaar. Toch ligt Wallonië hem na aan het hart en is hij drie jaar lang voorzitter geweest van de Union Wallonne des Entreprises. Anderzijds is het niet altijd koek en ei geweest tussen hem en het Waals Gewest. Hij heeft harde taal gesproken over de Waalse lethargie, de invloed van de politiek – en met name die van de PS – die het privé-initiatief verlamde, het weinig investeringsvriendelijke klimaat en de allergie van de scholen tegenover de ondernemingen in het zuiden van het land.

Hij wist waarover hij sprak, want hij heeft een echte lijdensweg afgelegd voor hij zijn dierendroom kon waarmaken. Niemand wilde een kopeke investeren in zijn project: Wallonië dacht alleen aan industriële reconversie. Veel investeerders en politici – ook de SRIW, de Waalse investeringsmaatschappij – verklaarden hem gek als hij weer eens kwam aankloppen met zijn plannen voor een enorm dierenpark op een aardappelveld. ‘De SRIW heeft uiteindelijk ja gezegd omdat ze een vent van 32 jaar voor zich zagen die zich tot in de zoveelste generatie in de schulden had gestopt en al zijn geld geïnvesteerd had in een project dat veel ongeschoolde banen kon scheppen.’

Niet op Ibiza, niet in Durbuy of in Knokke, maar in Brugelette. Zelfs voor de huidige bezoekers is het een beetje het einde van de wereld. ‘Ik ben twintig jaar geleden met Pairi Daiza begonnen en ik heb tien jaar moeten vechten omdat niemand erin geloofde. Het heeft ons dubbel zoveel tijd en dubbel zoveel geld gekost om ons doel te bereiken. Het is toch ongelooflijk dat we nu van vriendjespolitiek worden beschuldigd, terwijl ze ons jarenlang hebben uitgelachen!’ Pairi Daiza heeft nu 160 werknemers en ontvangt een miljoen bezoekers.

Heeft Domb politieke ambities? Men heeft hem er lang van verdacht zijn eigen beweging te willen beginnen of, als dat niet zou lukken, in een bestaande partij te zullen stappen. Vandaag heeft hij een bondgenoot in de persoon van Jean-Claude Marcourt, de Waalse PS-minister van Economie. Dombs vriendin, de communicatiedirecteur van het park, zou dan weer heel dicht bij de MR staan. Maar hij heeft nooit officieel kleur bekend. Hij heeft zich aangesloten bij de stichting Ceci n’est pas une crise van Jean-Pascal Labille, maar met leden als Pierre Kroll, Philippe Maystadt en Guy Verhofstadt is die niet aan een partij te koppelen. Verder heeft hij nauwe banden met andere ondernemers die van risico’s houden en de dingen groot zien, zoals de tandem Delacolette/Dragone, die in La Louvière het Waalse Pixar wil ontwikkelen.

Domb zegt nu dat hij vrede wil: ‘Ik wil bruggen bouwen. Dat is de kern van Pairi Daiza, dat in zijn tweede en belangrijkste fase de cultuur van de eerbied voor het verschil zal promoten.’ Hij zal er zo te horen nog de handen vol mee hebben.