'Triest, triest! Mijn eigen familieleden worden vluchtelingen'
Foto: rr
Mijn zus die altijd zo trouw was aan de Krim, die hier elk padje kent in de bergen, die altijd zei: ik ben een boom, ik ben hier ingeworteld en nergens anders – die gaat emigreren!

Het is onvoorstelbaar en toch is het waar. Zij en haar vriend gaan zich in West-Oekraïne vestigen. Hun stukje grond waarover ze zo veel gedroomd hadden, dat ze zo graag wilden en uiteindelijk gekocht hebben, waar ze een huisje wilden bouwen, gaan ze verlaten. Want ze willen niet in een totalitaire staat wonen. 

Mijn nicht, een single moeder met een tweejarig zoontje, gaat ook verhuizen. Het triestigste is: mijn ouders zijn... woedend! Ze willen hun dochter en kleindochter niet meer steunen.

Ik vertel het aan mijn privéstudente en ze zegt: zulke verhalen hoor ik elke dag. Er is altijd een generatieclash in een familie. Mijn studente gaat ook emigreren…

Er worden in Oekraïne zelf programma’s voor vluchtelingen uit de Krim opgesteld. Men wordt een tijdelijk woning aangeboden. Mijn nicht krijgt een plaats in de kinderopvang voor haar kind en een woning waar ze tot de zomer gratis mag verblijven. Ze wordt opgehaald van het station in Uzhgorod . Ze beloven haar met het werk te helpen. Niet te vergeten: Oekraïne ligt in een zware economische crisis, er is gewoon geen geld. Ik betwijfel of alles zo gemakkelijk zal verlopen, maar ik hoop het voor mijn familie.

Ik heb weer met Liza gepraat. Ze heeft ondertussen haar echtgenoot teruggezien. Ze zullen moeten vertrekken, maar het is niet duidelijk waar naartoe. Haar man Denis zegt dat hij diep teleurgesteld is in het bestuur van de Oekraïense vloot. Hij voelt zich in de steek gelaten.