'Men ziet Rusland hier door een roze bril'
Nadya Lobkova Foto: rr
Zondag, 16 maart. 7u30: mijn vader klopt op mijn deur. “Sta op. We gaan naar het referendum.”

Vandaag regent het, toch stromen de mensen onder paraplu’s naar hun stembureaus. Een buurvrouw begroet ons. Mijn vader:

Ook naar het referendum?

Eerst bij mijn mama. Ik ga haar met de auto halen en bij haar stemlokaal afzetten. Ze is 85. Ze zei: “Als je me met de auto niet afzet, ga ik er zelf op mijn knieën naartoe kruipen”. Dus eerst haar brengen, dan ga ik zelf.

Mensen op straat die elkaar helemaal niet kennen, lachen tegen elkaar en zeggen “Proficiat!” en “Gelukkig feest!”

We komen aan bij ons stemlokaal. Er staan veel mensen met kinderen en kinderwagens. Een oud vrouwtje komt leunend op een stok naar buiten, ze glimlacht.

Binnen is er ook veel volk maar alles verloopt snel en zonder moeilijkheden. Ik moet een formulier invullen.

Mag het in het Russisch? (Ik ben het al gewoon dat officiële papieren in het Oekraïens moeten worden ingevuld)

Ja, natuurlijk!

Op het nieuws wordt bekendgemaakt dat Russische steden geld hebben verzameld en naar de Krim verstuurd om ons te steunen. Er heerst een stemming van grote hereniging en broederschap.

In mijn familie - en ik hoor van vrienden niet enkel in de mijne - wordt er een feestelijke diner gehouden. Mijn nicht telefoneert uit Rusland om ons te feliciteren. Mijn mama zorgt voor een driegangenmenu. Er worden heildronken geheven op “de terugkeer naar vaderland”, op Katherine II, op Prins Potjomkin, op Soevorov en op andere historische helden. Ik weiger op Poetin “van Tauride” te klinken. “Waarom? Wat heeft hij jou persoonlijk aangedaan?” Ik probeer te vertellen over de protesten in Moskou waar mensen werden opgepakt. Dat verbleekt natuurlijk in vergelijking met het geweld in Kiev. “Je moet meer globaal denken”. Globaal denken wil ik niet, op die manier kan je veel dingen rechtvaardigen. Globaal denken kan even subjectief zijn als kleinschalig. Maar discussiëren heeft geen zin.

Ik denk dat men hier Rusland een beetje door een roze bril ziet. Ik wil zo graag overtuigd zijn dat het economisch zoveel beter wordt. Om van een betere politiek nog maar te zwijgen. Misschien ben ik het zwarte schaap in de kudde.

Niet iedereen is trouwens zo enthousiast over de terugkeer naar Rusland. Ik heb een paar kennissen uit Moskou die naar hier zijn gekomen omdat ze in Rusland hebben afgezien. Beiden overwegen om te emigreren. “Als het een verre provincie blijft, zal ik nog blijven, maar als het politieregime zich tot hier uitstrekt, zal ik mijn huis verkopen en de Israëlische nationaliteit aanvragen”.

Maar dat is de mening van een piepkleine minderheid.

Nadya Lobkova (1974) studeerde Kunstwetenschappen aan de universiteit van Gent. Ze doceert Engels en Russisch in Sevastopol. Ze houdt de komende dagen voor De Standaard een dagboek bij.