Zakkenvullers zijn het. Postjespakkers. Profiteurs ook. En gelijk wat erover geschreven wordt: waar rook is, is vuur.

Fientje Moerman is het beu, die beschuldigingen en de vele angsten die ze met zich meebrengen. Neen, politici zijn niet perfect, maar dat bent u toch ook niet?

Elk land heeft zijn onreinen. Paria’s in India, politici in Vlaanderen. In India zijn er regels om de paria-status de wereld uit te helpen, bij ons om hem in te voeren.

Ik aarzel om u mijn naam te zeggen.

Angst, elke morgen opnieuw, angst voor wat er nu weer in de kranten staat, waar je reputatie elke dag zonder recht op verweer door het slijk kan worden gehaald. Waar rook is, is immers vuur. Elke nacht om 3 uur wakker worden, om erop te anticiperen, dan staan immers de internetkranten online.

Angst om je politieke score, het product van ongrijpbare en steeds veranderende normen die eenzijdig worden gedecreteerd door blanke mannen van 30 tot 50 jaar oud, zijnde de robotfoto van de gemiddelde Vlaamse journalist.

Angst voor de toekomst, die elke vier of vijf jaar of vaker op het spel staat. Je zal maar te jong, te oud, verkeerd getrouwd of geboren zijn, het verkeerde adres hebben, of gewoon niet in het plaatje passen. Bonux. Nu in nieuwe verpakking. Daarna op het stort.

Angst op straat, voor gekken die gemotiveerd zouden kunnen worden door publiciteitsspots, zoals die van een kledingketen hier in Vlaanderen een paar jaar geleden, waar werd gevraagd eens op een politicus te slaan. In memoriam Anna Lindh.

Angst, als je op campagne bent, en te maken krijgt met mensen die het verschil niet kunnen maken tussen vrouw met een publieke functie en publieke vrouw. Leuk hoor, in deur-aan-deurkiescampagnes.

Angst, en ergernis, als je in de winkel te maken krijgt met iemand die de wachtrij niet respecteert. Zwijgen moet je, anders wordt een lading verbale modder over je uitgestort. Wie denk je wel dat je bent?

Angst, als je met je auto rijdt, die op naam van je partner geregistreerd is, want voor je het weet twittert iemand dat zo-en-zo te snel, te traag, in het midden, te agressief, en vul zelf maar in, reed.

En zonder P-plaat, die je allang niet meer hebt, want dat levert alleen maar agressie op.

Angst, omdat je niet cumuleert en dus een brooddoospoliticus bent.

Angst, omdat je wel cumuleert en dus een postjespakker annex zakkenvuller bent.

Angst om een poepsimpele belastingbrief zelf in te vullen, omdat je weet dat de speciale, voor politici only opgerichte gestapo-eenheid van de fiscus de beestjes zoekt, zelfs waar er geen zijn.

Angst, als er weer eens een gewelddadige inbraak geweest is in de buurt, omdat je nooit weet of het bij jou niet weleens wat langer zou kunnen duren voor de politie ter plaatse is, en je daarom slaapt in je huis als in een belegerde vesting.

Angst, als je weer eens je salaris in de krant leest, te hoog en onjuist, maar je niets durft te zeggen, en je daarna zonder dat je durft te protesteren de te hoge rekening van loodgieter, schilder, elektricien betaalt. Dedie kunnen der wel tegen hé!

Angst, als je je mening zegt, want in de meerderheid moet je zwijgen en in de oppositie moet je in de partijstrategie passen. En buiten het parlement riskeer je rechtszaken.

Angst, als je ergens op buitenlandse missie moet, dat men je als een profiteur zal beschouwen, en je daarom meedraait in een agenda die zelfs Stachanov overwerkt doet raken.

Angst, als je ontdekt dat je in je vermogensaangiftes een gedeelde bankrekening met een paar tientallen euro’s vergeten bent aan te geven, aangelegd bij het overlijden van een grootouder een kwarteeuw geleden om de nalatenschap af te handelen. Gelukkig heeft niemand het gezien.

Angst dat men je kinderen zal benadelen omdat je van de verkeerde partij bent, of meer en meer gewoon omdat je politicus bent.

Angst dat men je privéleven te grabbel zal gooien, want o wee als je ooit eens met je vrouw/man/kind/vriend op de foto gestaan hebt. Ze hebben het zelf gezocht, meneer, moeten ze maar niet doen, de aandachtszoekers!

Angst dat iemand je op een fout zal betrappen, en je prompt gereduceerd zal worden tot debiel-van-dienst.

Angst beheerst je leven. Een onbestemde, nooit wegebbende angst.

En weet u beste mediaman, politicoloog, publiciteitsman of kiezer, uw politici zijn het zat. Natuurlijk zijn wij geen heiligen, maar dat zijn jullie ook niet. Natuurlijk maken we fouten, maar dat doet u ook. Natuurlijk zijn we meestal geen genieën, maar u ook niet. En we zijn ook geen schoonheidskoninginnen of Mister Worlds, maar, beste mediaman, prof, journalist, kiezer, zo ziet u er ook niet uit. We zijn net zoals u, anders zou u voor ons niet kiezen. Volksvertegenwoordigers. We belichamen wat jullie denken, en we proberen de problemen op te lossen die jullie (denken) te hebben.

We verwachten van jullie niets, tenzij een klein beetje respect voor ons werk. Het is verre van perfect, maar dat is het uwe ook niet.

En we blijven proberen, elke dag opnieuw, net zoals u.

Denk er eens over, anders hebt u binnenkort geen politici meer, maar uitgelote discount-producten.

Inodore. Incolore. Et insipide.