Een loopneus: daar gaat het dagbudget
Aan de slag in De Schakel Foto: rr
Jeugdhuis de Schakel in Woluwe heeft me uitgenodigd. Elke woensdagavond koken de jongeren er samen een budgetvriendelijke maaltijd. Er staat kip met curry of zoetzure saus en rijst op het menu, gevolgd door fruit met yoghurt. Samen het eten maken en aan tafel zitten is veel gezelliger dan alleen je eigen potje bereiden. De jongeren stellen me volop vragen over mijn actie. De kostprijs, 3 euro, valt zeker mee. Ik heb zelf al kunnen vaststellen dat het makkelijker is om met een klein budget in groep te koken.

Ik voel me al enkele dagen niet al te lekker en heb duidelijk een fikse verkoudheid te pakken. Aangezien thee en warme melk niet helpen, besluit ik om toch een middeltje bij de apotheek te gaan kopen. Ik betaal 6,64 euro om van mijn loopneus af te geraken, dat is meer dan mijn dagbudget.

Ik breng een bezoek aan vzw Poverello, gelegen in het hart van de Marollen, om meer uitleg te krijgen over hun werking. De vzw telt zo’n 110 vrijwilligers, waarvan de meeste één dag per week een handje toesteken. Ik passeer eerst langs het onthaal, waar men controleert wie binnenkomt (de mannen moeten ouder dan 50 jaar zijn) en ticketjes verkoopt: 1 euro voor een warme maaltijd, 20 eurocent voor een drankje of soep. Om mensen hun zelfrespect te laten behouden, wordt voor alles een minieme vergoeding gevraagd. Zo zijn het ‘klanten’. In de keuken staat een jurist in de potten te roeren, een gepensioneerd beenhouwer maakte de worsten. Elke dinsdag worden frieten geserveerd, op zaterdag spaghetti.

Naast de maaltijden, biedt Poverello ook onderdak aan een veertigtal mensen. Zo’n twintig van hen liggen er samen in een nette slaapzaal. Zij verkiezen het sociaal contact boven een privé-kamertje. ’s Morgens om 9u moeten ze naar buiten en kunnen ze terecht in het dagverblijf. Om 19 uur moet iedereen echter weer binnen zijn, na 19.30 uur gaan de deuren dicht. De vzw probeert terug orde en structuur te brengen in het leven van hun gasten. Dankzij de naambekendheid ontvangen ze heel veel kwaliteitsvolle voeding. Niet enkel van firma’s, maar bijvoorbeeld ook van de Nationale bank en ministeries. Advocatenkantoren die broodjes over hebben, sturen ze zelfs per taxi naar de vzw. Poverello beschikt over een grote stockageplaats en verdeelt zelf verder naar andere verenigingen. De vzw levert duidelijk fantastisch werk en iedereen lijkt zich er op zijn gemak te voelen, ‘klanten’ en vrijwilligers.

Een jonge vrouw die afgelopen september is afgestudeerd na het behalen van twee masters doet me haar verhaal. Zelfs met haar diploma’s vindt ze geen werk, de VDAB kan haar wegens overkwalificatie niet helpen. Ze kan het net redden door op te dienen en met wat hulp van de ouders. Vele van haar studiegenoten zijn noodgedwongen weer moeten terugkeren naar hotel mama. Ook onder de pasafgestudeerde generatie zijn er tal van werkwillende en gemotiveerde jonge mensen die moeten zoeken hoe ze de eindjes aan elkaar kunnen knopen.

Iedereen overspoelt me met budgetvriendelijke tips. Max, een oud-leerling van me, toont me waar ik in Brussel terecht kan voor goedkope wijn, meer bepaald in een doe-het-zelf-zaak. Raar maar waar. Op goed geluk koop ik een fles ‘Le Dog’, waarvoor ik 2,50 euro betaal. In het slechtste geval maak ik er warme wijn mee, volgens mij ook een efficiënt middeltje tegen verkoudheid.