Jackie Kennedy: hoe een presidentsvrouw een stijlicoon werd
Foto: rr
Ze werd verliefd op de Franse stijl als Jacqueline Lee Bouvier, inspireerde de kledingkeuze van talloze vrouwen als Jackie Kennedy, en drukte haar stempel van stijlicoon nog harder door als Jackie O(nassis). Bijna vijftig jaar nadat haar roze mantelpakje met bloedvlekken voor altijd in het collectief geheugen zit gegrift, kijken we nog eens terug op de tijdloze stijl van een van de populairste presidentvrouwen ooit.

Jacqueline Lee Bouvier, geboren op 28 juli 1929, heeft - op zijn zachtst gezegd - niet het meest gemakkelijke leven gehad. Twee van haar vier kinderen werden haar veel te vroeg ontnomen, haar man bedroog haar met ontelbaar veel vrouwen (van piepjonge stagiaires tot blonde vamp Marilyn Monroe, zo willen de geruchten) en dan werd hij ook nog eens voor haar ogen vermoord.

Denk aan Jackie Kennedy en u ziet haar ongetwijfeld in dat roze mantelpakje besmeurd met bloedvlekken. Maar denk wat harder en u herinnert zich ook de kokette jurkjes, de mantelpakjes met bijpassende pillendooshoedjes, de zijden sjaals en de oversized zonnebrilmodellen die ook vandaag nog door menig brillenmerken naar Jackie O worden vernoemd.

 

Na Bess Truman en Mamie Eisenhower zorgde de jonge Jackie Kennedy voor een flinke dosis (welgekomen) glamour in het Witte Huis. Vijftien jaar na de Tweede Wereldoorlog mocht mode opnieuw iets leuks worden, naast iets functioneels.

Jackie toonde hoe vrouwen zich niet langer moest laten insnoeren en koos voor vloeiende A-lijnjurkjes tot net over de knie. Om te fietsen, zeilen of paardrijen in het weekend mocht het dan weer een pak sportiever. De presidentsvrouw was bovendien een grote fan van mouwloze jurken en tops, wat door veel vrouwen in eerste instantie nogal twijfelend werd ontvangen, al gingen ze toch snel overstag.

 

 

Jackie had misschien niet de looks, maar maakte dat meer dan goed met haar eigen stijl. Ze zag er steeds onberispelijk uit, zonder echt op te vallen: simpele lijnen, effen kleuren (veelal pastels), natuurlijke make-up en eenvoudige hoedjes.

Ze droeg tijdens haar jaren in het Witte Huis weinig opvallende juwelen, op haar (valse) parelkettingen na, een onmisbaar accessoire. Nog kenmerkend voor de First Lady waren de jassen en mantels met driekwartmouwen die ze combineerde met lange handschoenen.

 

 

Simpel, maar chique dus. En ook Jackie wist dat je nooit fout kan doen met zwart en wit. De twee tegenovergestelde tinten gecombineerd in één outfit waren dan ook een van haar favoriete silhouetten, en een welgekomen afwisseling voor de vele pastels. Jackie koos steeds voor een witte rok of broek met zwart bovenstuk, want omgekeerd zou volgens haar te veel aan een ober doen denken.

 

 

Jackie Kennedy had een enorme voorliefde voor Parijs. Ze studeerde er kunst en literatuur aan de Sorbonne voor ze JFK ontmoette, sprak vloeiend Frans en heeft er ook haar gevoel voor stijl aangescherpt. Niettemin moesten Hubert de Givenchy en Christian Dior (deels) plaats ruimen voor Amerikaanse ontwerpers, eens ze in het Witte Huis introk.

Zo kwam de presidentvrouw uiteindelijk terecht bij Oleg Cassini, geboren in Parijs met Italiaanse en Russische wortels, en in 1936 in Amerika beland als stilist voor Hollywoodsterren. Cassini werd haar persoonlijke couturier en zou uiteindelijk zo'n 300 outfits ontwerpen voor Jackie.

 

 

Na haar tweede huwelijk met de schatrijke Griekse scheepsmagnaat Aristoteles Onassis evolueert haar stijl en kiest ze (helemaal in de geest van de jaren zeventig) voor broeken met wijde pijpen en opvallende juwelen. De mantelpakjes worden aan de haak gehangen, de jurkjes iets korter.

Jackie kan opnieuw ongestoord kiezen voor Franse ontwerpers en gaat ook vaker op de diensten van de Italiaanse ontwerper Valentino rekenen. In de jaren tachtig zien we haar dan weer opvallend veel in ontwerpen van de Venezolaans Carolina Herrera, die ook het trouwkleed van dochter Caroline ontwierp.

 

 

Net zoals Audrey Hepburn (niet toevallig het voorbeeld van Jackie zelf) was ze een van de weinige vrouwen die met een zijden sjaaltje op het hoofd (uiteraard gecombineerd met de kenmerkende oversized zonnebril) instant glamoureus uitzag.

De sjaaltjes waren doorheen haar hele leven een onmisbaar element. Niet alleen om haar kapsel te beschermen, maar ook op een simpele outfit net wat anders te laten uitzien door een sjaaltje rond haar nek te knopen of aan haar handtas om die te personaliseren.

 

 

Ze worden vaak in één adem genoemd als stijliconen van de twintigste eeuw en de twee delen meer dan een fantastisch gevoel voor stijl. Hollywoodprinses Grace Kelly en Jackie schelen amper drie maanden, bewogen in dezelfde kringen, lieten zich kleden door dezelfde ontwerpers (Kelly zou zelf op het punt hebben gestaan om te trouwen met Oleg Cassini)  en gaven hun oudste dochter dezelfde naam: Caroline.

Kwatongen insinueren wel eens dat de twee het niet altijd met elkaar konden vinden, al onthulde Kelly ooit in een interview dat Jackie bij hun eerste ontmoeting in New York de (toen nog ongetrouwde) actrice had gevraagd om JFK (toen nog senator) in het ziekenhuis (waar hij lag voor zijn rugproblemen) te verrassen. Dat Jackie nadien zou hertrouwen met de grootste vijand van prins Rainier (Onassis was namelijk jarenlang de grote baas van de gokpaleizen in de dwergstaat), zal de relatie tussen de twee stijliconen geen goed hebben gedaan, ook al bracht het de twee Amerikaanse vrouwen terug samen op hetzelfde continent.

 

In aanloop naar de vijftigste verjaardag van de dodelijke aanslag op John F. Kennedy op vrijdag 22 november brengt De Standaard Online elke dag een item over de voormalige Amerikaanse president. U kan de stukken nalezen op

www.standaard.be/JFK

.