'Naar de bioscoop gaan, dat kan niet meer'
Carla Dejonghe Foto: DS
Ik start de dag met hetzelfde ontbijt als gisteren: yoghurt en melk met cornflakes. Toegegeven, de goedkope yoghurt is best lekker. De cornflakes daarentegen: net vlokjes karton. Ik smeer 2 boterhammen met choco en stop ze in mijn boekentas voor 's middags.

Ik weet nog niet goed hoe ik met mijn beperkt budget moet omgaan. Op advies heb ik alvast 10 euro weggestopt voor de laatste week, voor mocht ik niet toekomen.

De reacties blijven toestromen. Mijn mailbox puilt uit: berichten van mensen die blij zijn dat het onderwerp eens onder de aandacht wordt gebracht, anderen die me goede raad geven, maar ook veel schrijnende verhalen. Een aantal reacties zijn negatief, maar ik begrijp dit ook: inderdaad, ik leef maar 1 maand met 180 euro. Ik verkeer in goede gezondheid en weet dat ik na een maand naar mijn “oude leventje”terugkeer.

Maar ondertussen heeft deze actie wel vele mensen de ogen geopend. Mensen leggen me ook uit dat ze willen werken, maar geen job vinden. Ik zal alvast aan mijn fractievoorzitter vragen om er bij de besprekingen van het budget 2014 in het Brussels parlement op te wijzen dat Actiris, de Brusselse tegenhanger van de VDAB, feitelijk een veel te laag bedrag krijgt voor wat betreft arbeidsbemiddeling in de hoofdstad.

's Avonds word ik in de metro aangesproken door enkele dames die me uitleggen dat wat ik onderneem wel tot nadenken stemt. Zij lijken het financieel alvast niet moeilijk te hebben, hoewel ik ondertussen al lang begrepen heb dat schijn soms bedriegt!

Tellen

Aangekomen in mijn thuisgemeente, ga ik op zoek naar een stukje vlees. Het gehakt is in reclame, maar je moet dadelijk anderhalve kilo kopen. Na wikken en wegen koop ik een chipolataworst. Het voelt raar om nu door de supermarkt te wandelen: ik kijk naar de verschillende producten en bedenk hoe makkelijk ik ze me anders aanschaf, zonder te moeten tellen.

En dan heb ik het niet over luxeproducten, maar gewoon een stukje kaas of een schoteltje charcuterie. Nog voor ik aan de kassa arriveer, ben ik al aangesproken door verscheidene mensen. Een dame uit onze sociale woonwijk wil me absoluut haar verhaal doen. De kassierster herkent me eveneens en jolijt klinkt door haar stem als ze me om 1,52 euro vraagt.

Na mijn maaltijd, besluit ik om mijn moeder een bezoekje te brengen. Mijn sociaal leven staat op een laag pitje. Enkele vriendinnen nodigden me uit om naar de bioscoop te gaan, maar dat kan niet met 6 euro per dag. En dan besef ik het weer: voor mij kan het nu even niet, voor sommigen kan het nooit. En bij mama is het niet alleen een stuk warmer, Pluto en Quick zijn er ook. Twee trouwe viervoeters, die altijd blij zijn me te zien. Onvoorwaardelijke liefde. Voor sommigen is hun hond inderdaad hun enige vriend.