De beste singer-songwriter van Vlaanderen loopt ergens te lande rond. Maar waagt hij zich in de buurt van de studio waar het nieuwe Vier-programma met die naam wordt opgenomen? Niet als hij of zij zichzelf een béétje ernstig neemt – en doet een echte singer-songwriter dat niet per definitie?

 Het decor alleen al: het lijkt een oer-Vlaamse rustieke living met bakstenen muren. In de donkere leren zetel zitten ­Sarah Bettens en Frank Vander linden. Om beurten komen de artiesten braaf hun nummertje zingen op een krukje.

In de eerste aflevering zagen en hoorden we jonge en wat oudere Vlamingen die een behoorlijk tot goed nummer in elkaar kunnen draaien, die verrassend goed zingen en vaak ook heel aardig gitaar of piano spelen. Zijn het daarom singer-songwriters? Tja, daarover kunnen we van mening verschillen. Zes op zeven nummers waren melodieuze Engelstalige liedjes over de liefde, die dicht aanleunen bij radiovriendelijke R&B. De zanger van het zevende nummer, over alcoholisme, werd niet geselecteerd.

Er is best wel wat om leuk te vinden aan dit programma. Bijvoorbeeld dat het veel kleinschaliger is danThe voice of de andere vrijdagavondpret op die andere commerciële zender. Al overdrijft Vier daar toch weer een beetje mee: bij momenten lijkt het weer dat soort antitelevisie waar ook De ideale wereld zo graag mee koketteert (u weet wel, die keukentafel en die nadrukkelijk geënsceneerde regie-fouten). De artiesten worden vooraf wel voorgesteld in net zo’n oppervlakkig filmpje als bij The voice, maar dan met een tragere montage en liefst in een zo huiselijk mogelijke omgeving.

De eerste artiest was de 26-jarige Bram, een vriendelijke en beleefde jongen die losse tekst- en muziekfragmenten uit andere nummers vlotjes aan elkaar breide. Na amper 30 seconden werd daar dan plots het gezicht van Bart Peeters tussen gemonteerd, die mompelde dat het toch wel straf was. Vervolgens hoorden we enkele van de andere deelnemers zuchten dat hij zo mooi zong – zodat we hem verdorie niet konden horen zingen. Bij het liedje van Celien (20) hoorden we al na één zin tekst iemand tussenkomen met ‘qua tekst mag het iets meer diepgang hebben’ (overigens zowat de enige min of meer kritische uitspraak in het programma). Waardoor we de diepgang van die tekst niet zelf konden beoordelen.

Dat is ronduit een gebrek aan respect voor de artiesten waar het zogezegd over gaat. Een béétje artiest met een boodschap stapt toch op zo gauw hij hoort dat zijn verhaal al halverwege de eerste strofe zal worden volgeneuzeld met dergelijke flauwiteiten?

De deelnemers die we tijdens deze eerste aflevering te zien kregen, ook die éne met lang haar en een beetje attitude, vonden het allemaal prima. ‘Gewoon hier zijn is al enorm leuk en fantastisch’, zei Celien... een uitspraak die toch niet meteen de nijdigheid van een jonge Neil Young deed vermoeden. Gelukkig zei niemand dat ze er ‘een serieuze lap op gingen geven’. Dat dan weer niet.

Wat vond u van het programma? Reageer via de knop rechtsboven.