Wat is een staatsbegrafenis?
Foto: BELGA
Oud-premier Jean-Luc Dehaene krijgt net als Wilfried Martens vorig jaar een staatsbegrafenis. Die eer valt alleen de koninklijke familie, ministers van staat, de zittende ministers in de federale regering en de voorzitters van de verschillende parlementen te beurt.

De laatste staatsbegrafenissen waren die van partijgenoten Jos Chabert  in april 2014 en die van Wilfried Martens in oktober 2013, en Open VLD’er Willy De Clercq in 2011. Ook Gaston Eyskens (1988), Gaston Geens (2002), Frank Swaelen (2007) en Pierre Harmel (2009) werden op die manier geëerd. Daarnaast kregen de Belgische koningen een staatsbegrafenis.

De regering kan te allen tijde beslissen om ook iemand anders die een uitzonderlijke verdienste heeft voor het land, een staatsbegrafenis toe te kennen. Maar het is altijd de familie die beslist of ze zo’n begrafenis wil.

Zo had Hugo Schiltz zelf aangegeven in zijn testament dat hij geen staatsbegrafenis wou en de familie van Karel Van Miert (SP.A) liet weten dat de voormalige Europees commissaris geen staatsbegrafenis wou.

Bij een staatsbegrafenis krijgt de overledene militaire eer, wordt de Belgische vlag om de doodskist gedrapeerd en wordt het volkslied gespeeld. De protocoldienst zorgt er ook voor dat alle hoogwaardigheidsbekleders naar hun gereserveerde plaatsen worden begeleid.

Voor Martens overlegden verschillende protocollaire diensten over de schikking van alle hoogwaardigheidsbekleders. Zowel Binnenlandse Zaken, Buitenlandse Zaken, Defensie, het koninklijk Paleis als de Europese Volkspartij (EVP) hadden een vinger in de pap. En ook Miet Smet, de weduwe van de vroegere premier, bepaalde mee de gastenlijst en het verloop van de plechtigheid.