Waanzinnig getalenteerd, die Delvis (aka Niels Delvaux). Deze Vlaamse 'white boy', uit Landen zowaar, etaleerde een onwaarschijnlijk gevoel voor frasering in de Wablief-tent. Nu zong de boomlange vent als Nina Simone (van wie hij een cover speelde), dan weer was hij Stevie Wonder, bij momenten dachten we zelfs aan de ongebreidelde scatstijl van Amy Winehouse.

Zijn band volgde hem keurig. 'Blend', zijn culthitje met Uphigh Collective, kwam voorbij in een verdienstelijke jazzfunkversie. Zijn radiohit 'Tell me' deed het publiek blij meewiegen: wij vinden het 1 van de leukste Belgische singles van het jaar.

Delvis heeft verdomd veel in huis. Als dat er allemaal wat gestroomlijnder uit komt, staat ons wat te wachten. Nu kent de jonge zanger nog geen maat. Hij doorspekte zijn zanglijnen met teveel tierelantijntjes. Knap hoor, maar een overdosis jazzy improv saboteerde te vaak een gewoon goeie popmelodie.

Ook de wisselwerking begeleidingsband-artiest heeft nog groeimarge. Nu trok Delvis zijn groep nog niet naar behoren: hij performde goed, dat wel, maar hij is nog niet veel meer dan gewoon een zanger met een roedel muzikanten achter zich. Daag elkaar wat uit, Delvis! Zoek de chemie op!

Bovendien vragen we ons af hoe Delvis' beste songs zouden klinken als zijn groep het jazzfunkidioom wat vaker opzij zou schuiven. Nu klonken de arrangementen af en toe wat braaf en voorspelbaar. Er zijn genoeg tavernefunkgroepen in Vlaanderen, het mag al eens wat spannender.

Oh ja, en Delvis' bindteksten mogen ook wat origineler. Aan "het is hier warm, hè? Da's da weer", hebben wij nu ook niet erg veel. Laat hem rustig groeien. Hij gaat ons nog helemaal van ons stuk brenger. Hij heeft het talent, de swagger, de juiste attitude en hij heeft een goeie band.

Deze Pukkelpopvuurdoop was een mooi visitekaartje en onderstreepte bovenal dat we straks weer een sterk muzikaal exportproduct hebben.