Queens zijn er bijna, maar nog niet helemaal
Foto: Koen Bauters

Met zijn nieuwe plaat ‘Like clockwork’ rockt Queens Of The Stone Age zich het sterrendom in. Live moeten zowel groep als publiek nog wennen aan de verse bluesy snit.

Dit razendsnel uitverkochte concert in het Koninklijk Circus kunnen we bezwaarlijk memorabel noemen. Waarom? Queens Of The Stone Age is net rechtgekrabbeld na een moeilijke periode vol bezettingswissels, bovendien onderging de frontman Josh Homme een beenoperatie die hem aan een ziekenhuisbed kluisterde, met een zenuwinzinking en een identiteitscrisis tot gevolg.

Die gezondheidsperikelen hebben Homme zichtbaar getekend. In Brussel leek de anders zo boosaardig grijnslachende rosse reus nog maar een schim van zichzelf: met gemilimeterde haarsnit en een sombere, übergeconcentreerde blik zocht de zanger-gitarist de schaduwen op.

De bluesy liedjes uit de nieuwe, knappe plaat Like clockwork, moeten hun plekje nog vinden tussen het allesverwoestende stonerrockmateriaal uit de vorige albums. De monsterriff uit ‘Keep your eyes peeled’ lonkte nog naar de Californische woestijn waar Homme vandaan komt en ook de single ‘My god is the sun’ wordt bij elke beluistering beter.

Bezadigd

‘I sat by the ocean’ en ‘I appear missing’ lieten een bezadigdere, contemplatievere Queens horen. Sommige fans in de zaal morden toen Homme achter de piano kroop voor de seventiesballade ‘The vampyre of time and memory’ of toen hij zich aan de proggy sleper ‘Like clockwork’ waagde.

Prachtig idee trouwens om de liedjes te begeleiden met de macabere cartoonbeelden van de hoesontwerper Boneface. Gore knekelmannen en mummies schoten elkaar aan flarden in achtervolgingsscènes, tijdens ‘Kalopsia’ zweefde een grijnzende teddybeer het vagevuur in, bij het luid meegebrulde ‘Burn the witch’ maakten we een tocht door een woud vol kromme boomstammen in een regen van dwaallichten.

Waarom QOTSA één van de meest opwindende Amerikaanse livebands blijft? Omdat de platgespeelde hit ‘No-one knows’ nog steeds kopstoten uitdeelt: in Brussel klonk hij rauw, beenhard en meedogenloos als de wervelstorm die over het videoscherm gleed. Omdat in ‘Turning on the screw’ de gitaren knarsten als verroeste tandwielen en Homme er een wahwahsolo uit de diepste hellekrochten opdiepte. Omdat het logge gevaarte ‘A song for the dead’ een moshpit creëerde die ons bijna als in een vortex meezoog, terwijl over het scherm een vervaarlijke zwerm kraaien rondjes draaide.

De Queens staan nog niet helemaal overeind. Als ze in november het Antwerpse Sportpaleis aandoen, mogen de krukken weg en het verband er af.

Gezien op 17 juni in het Koninklijk Circus, Brussel (***)