Neushoorn met uitsterven bedreigd door steeds brutalere stroperij

Vlaamse rinofluisteraar in Afrika

In 2012 werd in Zuid-Afrika, land waar 75 procent van de totale neushoornpopulatie leeft, een recordaantal neushoorns gedood door stropers. De kans is groot dat er binnen tien jaar niet één neushoorn meer in het wild leeft. Nele Sabbe, Vlaamse veearts tussen de Afrikaanse neushoorns: ‘Het is oorlog'.
Vlaamse rinofluisteraar in Afrika
Nele Sabbe bij neushoorntje Ella.

We staan aan de ene kant van een stroomdraad, in een dierenpark ergens in de buurt van het Zuid-Afrikaanse Bela Bela. ‘Ella! Ella! Ella!, roept Nela Sabbe, een 37-jarige veearts die een paar jaar geleden een industriële job in West-Vlaanderen ruilde voor het leven tussen wildlife in Zuid-Afrika. ‘Ellaah!' Nog eens. Haar stem zet een grijze massa in de verte in beweging. We zien iets op ons afkomen. Huppelend, bijna. Ella blijkt een klein neushoorntje te zijn. Al is klein natuurlijk relatief. 300 kilo weegt ze, en ik schat dat het beest bij mij tot op heuphoogte komt.

Ersatz-moeder

Bij het lopen maakt Ella een bizar, hijgachtig geluid. Als een jogger die net een pakje sigaretten op heeft. ‘Neen, ze is niet buiten adem', lacht Nele, ‘Weinig mensen weten dat, maar neushoorns maken geluiden, zo communiceren ze met elkaar'. En ook met haar, zoveel is duidelijk. Ella is een van de twee neushoorns die door Nele worden opgevoed. Fin, elf maanden en 600 kilo, is de tweede. Fins ouders werden gedood door stropers, Ella werd verstoten door haar moeder, en nu hebben ze zich allebei aan Nele gehecht, hun ersatz-moeder.

De liefde is duidelijk wederzijds, en voor een toevallige bezoeker op z'n minst verbazingwekkend. Ella wordt uit de wei gehaald en mag mee richting huis. Ze wandelt gezapig tussen ons door, als een hondje. Tot voor kort kwam Ella letterlijk bij Nele over de vloer. Nu moet ze het dier leren dat dat niet meer kan, omdat ze simpelweg té groot en te zwaar geworden is. Maar Nele heeft zo haar eigen opvoedkundige trucjes. Een tik op de mond wanneer ze zich niet gedragen. Of psychologisch. Zo toont ze me hoe ze Ella straft met een uur eenzaamheid wanneer het dier weigert om weer achter haar draad te kruipen. ‘Ze zijn zo ongelooflijk gevoelig, ondanks hun dikke huid', verklaart ze.

Belgische zoo

Rinofluisteraar, dat is het woord dat spontaan bij me opkomt. Ze kent de dieren door en door. En ook wanneer we even later na het passeren van een paar at your own risk- borden tussen de volwassen neushoorns staan, is ze volledig op haar gemak. Ik niet. Echt niet. Maar Nele stelt me gerust, ze kent het karakter van elk dier en weet bij welk beest de stemming in een fractie van een seconde zou kunnen omslaan. Al vertelt ze tussendoor wel nog even hoe een lichtzinnige bezoekster hier een week eerder nog door een van de minder betrouwbare rino's aangevallen is en met twee gebroken heupen in het ziekenhuis belandde.

Nele Sabbe werkt in een quarantaine-park, waar wilde, soms ook zieke en gewonde, dieren meestal tijdelijk worden opgevangen voor ze naar een ander wildpark gaan of door particulieren worden gekocht. Zo zitten bijvoorbeeld twee van de neushoorns ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer