MENSEN MET DEMENTIE ZINGEN VOORPROGRAMMA MUSE

Elkaar dragen tot de laatste snik

Vijfentwintig mensen met dementie treden op in het Sportpaleis, in het voorprogramma van Muse. Dat wordt spannend. Maar ze zullen daar niet alleen staan: er zullen ook zes kinderen meezingen en een hoop vrijwilligers en familieleden. ‘Het gaat ons om de verbondenheid. We laten hen niet los.'
Elkaar dragen tot de laatste snik
De Betties is een koor met 25 dementerende mensen, hun familie en vrienden. ‘De kracht van dit project zit erin dat het de grens tussen ziek en niet ziek laat vervagen. Het gaat om de verbondenheid tussen mensen en generaties.' Katrijn Van Giel

‘Die -s op het einde van ‘surrounds' kort houden, ik wil geen slangen horen. We houden niet van slangen, hé, Emma?' De dirigente richt zich tot een oudere dame op de eerste rij, die haar toelacht. ‘En in het tweede deel van dat woord moeten we omhoog glijden. Normaal mag dat niet, maar hier moet het. Niet te veel, niet meer dan één toon.'

De piano valt in, en de hele groep probeert het nog eens: ‘When darkness fa-alls, and surrou-ounds you.' De kanarie in zijn kooi kweelt vrolijk mee. De hond van Huis Perrekes ligt in zijn mand. Verder op de gang is een bewoner aan zijn laatste levensuren bezig. De repetitie is aan hem opgedragen.

Ongeveer 75mensen zitten hier op donderdagnamiddag bij elkaar, om zich voor te bereiden op hun optreden in het voorprogramma van Muse, volgende week dinsdag in het Antwerpse Sportpaleis. De Betties, zoals het koor heet, zijn daartoe uitgenodigd door Studio Brussel. Het optreden past in de Music for Life-campagne van de radiozender, die dementie zichtbaarder wil maken in de samenleving.

Ze is hier heel gelukkig

Muriëlle houdt zich wat op de achtergrond. Haar moeder Gerrie (87) zit naast Emma op de eerste rij. ‘Als ze me ziet, zal ze misschien rechtstaan en naar me toe komen', zegt Muriëlle. Dat wil ze vermijden. ‘Mijn moeder praat nog, ze kent ons nog, maar ze vergeet alles. Meezingen lukt hier blijkbaar ook. Maar tien minuten nadat de repetitie is afgelopen, zal ze het alweer vergeten zijn.'

Voor Muriëlle was het een enorme stap om haar moeder naar Huis Perrekes te laten verhuizen. ‘Een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven. Maar ze is hier heel gelukkig. Als ze 'szondags bij een van de kinderen is, en het begint te schemeren, zegt ze: doe mij maar maar naar huis, want ze zullen niet weten waar ik blijf.' En dan is de repetitie afgelopen en trekt Gerrie haar jas aan.

‘Zie haar nu', zegt Muriëlle, een beetje aangedaan. ‘Ze denkt dat ze naar buiten moet.' Ze loopt snel naar voren en neemt haar moeder mee naar een zetel. ‘Als ze maar geniet, meer kunnen we nu niet meer verwachten.'

Sandra en Rita, twee zussen, zingen wel mee in het koor. Hun moeder, Maria (80), kwam 2,5 jaar geleden in Huis Perrekes wonen. ‘We kwamen op bezoek en ze zat hier al, dus we zijn erbij komen zitten', zegt Rita. Hun moeder heeft altijd graag gezongen. ‘Maar hier zing ik niet, hoor', zegt Maria. ‘Neenee, dat doe ik niet.' Ze zit er gewoon graag tussen. Als Sandra thuis haar gitaar pakt, en op het internet de akkoorden zoekt van liedjes van weleer, zingt Maria wel mee. ‘ Te Lourdes op de bergen, daar kent ze de hele tekst nog van ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer