Hanne Decoutere begon haar tv-carrière als schaduw
Hanne Decoutere Foto: jimmy kets
Ze zou het gemaakt hebben als professionele ballerina, daar is ze stellig van overtuigd. Maar haar ouders zagen haar liever studeren. Op tv deed ze haar eerste pasjes achter een wit scherm bij het Swingpaleis. Nu staat Hanne Decoutere voor het scherm.

 Op je 20ste danste je bij Het swingpaleis.
'Mijn collega’s hebben veel moeite gedaan om daar beelden van te pakken te krijgen. Gelukkig zijn die moeilijk te vinden. Ik moest altijd achter een wit scherm mooie bewegingen staan maken. Je zag dus alleen mijn schaduw.’

‘Het swingpaleis deed ik om tijdens mijn studies wat geld bij te verdienen. Daarmee kon ik dan echte dansstages in binnen- en buitenland betalen. Fijn vakantiewerk, dat was het. Zo ben ik ook bij K3 terechtgekomen – ik heb wel nooit bij het Samsonballet gedanst, zoals op Wikipedia staat.’

Klassiek ballet was op de schoolbanken al je passie.

‘Op school was ik een heel serieus kind. Klassiek ballet is een harde sport, maar het heeft me wel gevormd. Ik heb geen jeugd gehad zoals andere mensen: ik ging zelden uit, zelfs aan de universiteit heb ik al die cantussen en fuiven aan me voorbij laten gaan. Ik blokte hard om eerste zit te halen, zo kon ik de hele zomer van de ene stage naar de andere – drie maanden dansen.

Plichtsbewust, zo heb ik altijd geleefd. Maar ik heb er iets fantastisch voor in de plaats gekregen: veel gereisd, veel theaters gezien en vooral veel kunnen dansen.’

Waarom ben je er niet mee doorgegaan?

‘Mijn ouders wilden dat ik eerst een diploma haalde. Middelbaar én universiteit. Hun grootste zorg: danscarrières zijn kort. Als je je blesseert, heb je niets in handen. We hebben daar veel discussies over gehad. Om eerlijk te zijn: het is een jeugdtrauma. (glimlachje) Ik heb er heel lang mee geworsteld. Nu heb ik er vrede mee – maar nog niet zo heel lang.’

Toch hebben je ouders je op je 11de laten meedoen aan het ingangsexamen voor de Balletschool van Vlaanderen.

‘Ja, ik wilde het zelf heel graag en zij wilden zien of ik het kon halen. Ik herinner me de rit van Hasselt naar Antwerpen nog; hoe hartsgrondig ik hoopte dat ik erbij zou zijn. Uren geoefend op lenigheid, met woordenboeken op mijn benen om te stretchen. Balletpijn is fijn, dat rijmpje kent elke ballerina. Er kwamen heel veel meisjes auditie doen. Negen waren geslaagd. En ik was erbij.’

‘Pas nadien kwam de domper. Mijn ouders waren te rade gegaan bij het PMS. Daar vonden ze dat ik te goed studeerde om balletschool te volgen. Mijn ouders hebben dat advies gevolgd. Mijn wereld stortte in.’

Dit is een klein stukje uit een langer interview met nieuwsanker Hanne Decoutere dat u dit weekend in DS Weekblad vindt.